Andaluzja. Podróż w głąb codzienności

TERUEL - HISZPAŃSKIE MIASTO ZAKOCHANYCH

2012-02-14T13:09:00.001+01:00

Teruel we wschodniej Hiszpanii jest trochę, jak włoska Werona żyjąca legendą o Romeo i Julii, fot (cc), poastro

Wizytę w Teruel rozpoczęłam od...westchnienia kochanków. I powiem Wam, że był doskonały: słodki i zarazem słony...Do tego ciepły i kruchutki. Szkoda tylko, że - jak każde ciastko - musiał być nieco kaloryczny. "Westchnienie kochanków" to nic innego, jak nazwa jednego z najsłynniejszych przysmaków Teruel - miasta, które słynie z historii o pewnej nieszczęśliwej miłości...

Teruel w Aragonii (zobacz na mapie), to taka hiszpańska Werona. Oprócz wielu zabytków, do obu miast turystów przyciąga legenda o młodych kochankach, którzy, umarli z miłości.

Podczas, gdy Romeo i Julia cierpieli z miłości w północnych Włoszech, Izabela i Diego mieli zakochać się w sobie we wschodniej Hiszpanii.

Teruel słynie również z architektury mudejar, czyli łączącej elementy chrześcijańskie i mauretańskie, fot (cc), SantiMB

Legenda o kochankach z Teruel

W dużym skrócie: był XIII w., Diego i Izabela zakochali się w sobie bez pamięci. Miało być pięknie: rychły ślub, a potem "życie długie i szczęśliwe".

I prawie by się tak stało, gdyby nie ojciec Izabeli. Mężczyzna wyraził co prawda zgodę na małżeństwo, ale dopiero wówczas, gdy (maksymalnie w ciągu 5 lat) Diego zdobędzie majątek. Jeśli młody spóźni się choć jeden dzień, Izabela miała zostać poślubiona innemu.

Chłopak wzbogacił się, jednak "happy endu" nie było. Jak się pewnie domyślacie, spóźnił się o... jeden dzień. Gdy wrócił do Teruel, Izabela była już żoną innego.

Zrozpaczony poprosił ukochaną o ostatni pocałunek. Mimo ogromnego uczucia, jaki dziewczyna do niego żywiła, odmówiła, chcąc dochować wierności mężowi.

Diego załamuje się i umiera z rozpaczy. A Izabela? Ona umiera niewiele później, bo już podczas pogrzebu ukochanego, w trakcie składania pożegnalnego pocałunku.

Recepta na wieczną miłość?

Diego i Izabela pochowani są w Mauzoleum Kochanków w Teruel, fot. (cc), Luis G. Cabello

Diego i Izabela zostali pochowani razem. Ich groby znajdują się w licznie odwiedzanym przez turystów Mauzoleum Kochanków w Teruel. Alabastrowy grobowiec przedstawia młodych trzymających się za ręce nawet po śmierci.

No dobrze, nadeszła wreszcie pora wyjawić Wam hiszpańską receptę na wieczną miłość... Jak głosi legenda, każda zakochana para, która odwiedzi Mauzoleum Kochanków zapewni sobie głębokie i szczere uczucie aż do grobowej deski.

Nie znam statystyk, ile małżeństw z całego świata decyduje się na taką podróż "po wieczną miłość". Wiem jednak, że w swoje rocznice ślubu przybyła tu japońska para cesarska, władcy Belgii, Hiszpanii oraz Wielkiej Brytanii.

Czyżby jednak coś w tym było? Oczywiście!............dobry chwyt marketingowy tych, którzy dbają o rozwój turystyki w Teruel:)

WALENCJA - ŚPIEWAJĄC WŚRÓD POMARAŃCZY

2012-02-10T18:14:00.001+01:00

Mercado Central w Walencji proponuje najsmaczniejsze świeże produkty w mieście, fot (cc) ,heatheronhertravels

Wyobraźcie sobie taką sytuację: jest końcówka tygodnia, idziecie na targ po warzywa, owoce, przyprawy (niepotrzebne skreślić). Jesteście znudzeni, bo cóż ciekawego może być w kupowaniu ziemniaków? Czekając na Waszą kolejkę przestępujecie z jednej nogi na drugą zganiatając w dłoni spisaną na niewielkim skrawku papieru listę zakupów. Wtem.........................

Wtem, sprzedawca pieczarek zaczyna śpiewać operowym głosem "Więc pijmy, więc pijmy na chwałę miłości, której piękno unosi (..)". Śpiewa tak donośnie, że aż niesie się po całej hali targowej. Dopiero po chwili zdajecie sobie sprawę, że w tle - jak nigdy wcześniej - płynie spokojna i przyjemna dla ucha melodia.

Pan od pieczarek przestaje śpiewać, ale dźwięki opery "Traviata" Giuseppe Verdiego nie milkną. Zza stoiska z paprykami wyłania się pani w czarnym fartuszku i kontynuuje śpiew mocnym, wibrującym głosem.

To tutaj, na hali targowej w Walencji można było posłuchać opery na żywo

Na środku hali targowej robi się tłoczno, klienci i sprzedawcy patrzą po sobie z niedowierzaniem. Co się dzieje?!

Taka sytuacja miała miejsce w Walencji, na Targu Głównym w centrum miasta, w listopadzie 2009 r. Sześciu śpiewaków operowych przebranych za sprzedawców i kupców zinterpretowało wśród stoisk z warzywami i owocami kilka fragmentów opery „La Traviata” Giuseppe Verdiego.

W ten nietypowy sposób podjęta została próba przekonania mieszkańców Walencji (choć nie tylko) do odwiedzania opery. Czapki z głów za pomysłowość! Zapraszam do obejrzenia filmiku poniżej, to jedno z kilku amatorkich nagrań, które trafiło do Internetu. Dobrej zabawy!:)

Opera na Mercado Central w Walencji od esoqueseconocecomolaopera na Vimeo

Co Wy na to?

TUNEZJA BIAŁO-BŁĘKITNA: Sidi Bou Saïd

2012-02-03T17:03:00.001+01:00

Takiego dźwiękowego miksu, jaki zastał mnie w tunezyjskim Sidi Bou Saïd o poranku, nie powstydziłby się najlepszy DJ. Siedziałam na tarasie niewielkiej kawiarenki i wsłuchiwałam się w bulgotanie fajki wodnej przeplatanej ćwierkaniem kanarków. Koło dziewiątej dołączył chropowaty śpiew muezzina nawołującego wiernych do modlitwy. W tle rozbrzmiewały niezrozumiałe dla mnie pokrzykiwania sprzedawców pamiątek.

Zamówiłam szklaneczkę miętowej herbaty z dodatkiem pływających orzeszków i rozsiadłam się na metalowym krzesełku. Byłam gotowa chłonąć atmosferę Sidi Bou Saïd - ponoć najładniejszej tunezyjskiej miejscowości. Wysoki Tunezyjczyk ze stolika obok nadal zaciągał się fajką wodną; nad nami unosił się słodkawy tytoniowy obłoczek.

Miejsce moich obserwacji i porannej herbaty nie było przypadkowe. Z tarasu "Café des Nattes" jak na dłoni widać główną uliczkę wioski pełną drzewek pomarańczowych i kramików z upominkami. To tutaj każdego dnia krzyżują się drogi miejscowych i obwieszonych aparatami fotograficznymi turystów.

Niecałe sto lat temu gościem kawiarenki bywał Antoine de Saint-Exupéry, autor "Małego Księcia". Jak wielu przyjeżdżających do Sidi Bou Saïd pisarzy i malarzy poszukiwał tu spokoju oraz inspiracji. Wśród biało-błękitnych domków obwieszonych kolorowymi kwiatami natchnienie musi przychodzić łatwiej.

Bo w Sidi Bou Saïd niemal wszystko jest biało-błękitne. Spacerując labiryntem wąskich uliczek można się przekonać, że ściany wszystkich kamienic bielone są wapnem. Kontrastu dodają im pomalowane na turkusowo lub mocno niebiesko drewniane drzwi w kształcie łuków oraz artystycznie powyginane kraty okienne.

Kilkugodzinny pobyt w Sidi Bou Saïd kończę filiżanką kawy w "Café des delices". Mimo połowy stycznia, w powietrzu unosił się przyjemny wiosennny wietrzyk.

Kawiarniane stoliki rozlokowane są na kilku poziomach na opadającym w kierunku Zatoki Tuniskiej wzniesieniu. I tu dominuje biel i błękit: białe domy malowniczo wtapiają się w błękit fal i morza. Sceneria godna idealnej popołudniowej kawy...

POWITANIE Z AFRYKĄ

2012-01-16T11:30:00.001+01:00

Najbliższy tydzień planuję spędzić po drugiej - niehiszpańskiej - stronie Morza Śródziemnego. Tunezja, w której dziesięć lat temu miałam przyjemność nieco popracować, przywitała mnie słońcem i dość przyjemną temperaturą.

Powrót do Afryki postanowiłam uczcić na jednym z tarasów ponad medyną Sousse, popijając sok z daktyli. Coś wspaniałego!

Co polecacie zobaczyć w Tunezji? Macie może jakieś ulubione zakątki, o których nie piszą przewodniki? Pozdrawiam Was bardzo serdecznie!

NAJCIEKAWSZE MIEJSCA ANDALUZJI, CZ.1.

2012-01-14T23:34:00.004+01:00

Do wpisu zainspirowała mnie pani Małgorzata, która na facebookowej stronie bloga zaproponowała stworzenie rankingu najpiękniejszych miejsc Andaluzji. - Ciężka sprawa - pomyślałam na początku – za dużo tu atrakcji, żeby z łatwością wybrać tych kilka „naj...”.

Ostatecznie postanowiłam przedstawić Wam mój subiektywny ranking kilkunastu miejsc, które w Andaluzji trzeba odwiedzić. Dziś jego pierwsza część.

Na końcu tekstu czeka za to „zadanie” dla Was. Stwórzmy razem listę najciekawszych miejsc południowej Hiszpanii! Więcej szczegółów naszej zabawy poniżej. A teraz zapraszam na pierwszą część mojego rankingu.

1. Giralda w Sewilli - chrześcijańska katedra z muzułmańską dzwonnicą

Dawno, dawno temu, gdy w całej Andaluzji panowali Arabowie, a dominującą religią był islam, w Sewilli został zbudowany ogromny meczet z wysokim minaretem. Gdy w XIII w. chrześcijanie wygnali Maurów z miasta, meczet został zburzony, a w jego miejscu powstała jedna z największych gotyckich katedr Europy.

A co z minaretem, ze szczytu którego nawoływano pięć razy dziennie do modlitwy? Stoi do dziś! To Giralda, która przekształcona w dzwonnicę jest najważniejszym symbolem stolicy Andaluzji. Ten architektoniczny, kulturowy i religijny kontrast zachwyca mnie nieustannie.

2. Panorama Kadyksu z Wieży Tavira

Bardzo podoba mi się położenie Kadyksu (zobacz TUTAJ). Wąskie uliczki starego miasta wiją się na niewielkim cypelku oblanym z trzech stron wodami Oceanu Atlantyckiego. To, co najbardziej urzeka mnie w tym mieście, to panoramiczny widok na pobielane fasady domów i złotą kopułę katedry ze szczytu Wieży Tavira. Biel i turkus, to zdecydowanie mój ulubiony zestaw kolorów. Stąd najłatwiej decenić wyjątkowe położenie i architekturę miasta.

3. Widok na wąwóz El Tajo w Rondzie

W Sewilli ze znajomymi umawiam się na spotkania pod katedrą. W Bydgoszczy – na Starym Rynku pod pomnikiem. To takie punkty referencyjne moich dwóch miast.

Mieszkańcy Rondy spotykają się za to...nad przepaścią. Przez środek miasta przebiega bowiem głęboki wąwóz, który rozdziera je na dwie części. Spina je wysoki most.

Używając nieco bardziej dyplomatycznego słownictwa, most ten zwany jest potocznie... mostem „O, kurdę!”. Stańcie na moście, zaglądnijcie w głąb przepaści i spróbujcie powstrzymać się podobnego komentarza. Wrażenia gwarantowane.

4. El Rocío, andaluzyjski Dziki Zachód

Z punktu widokowego w El Rocío zobaczyć można dzikie konie, czaple i flamingi moczące swoje chude różowe nóżki w płytkich wodach Gwadalkiwiru. Za plecami wznosi się niewielka pustelnia, w której wnętrzu znajduje się czczona przez Hiszpanów figurka NMP z El Rocío.

Jest też klimat leniwie płynącego życia i...obrazki jak z westernu. Nie ma tu utwardzanych dróg, sam piach. Niektórzy mieszkańcy wioski nadal poruszają się po ulicach bryczkami i konno. Przy niewysokich domkach są nawet wydzielone parkingi dla koni. Bary, dzięki wysokim stolikom, oferują możliwość wypicia piwa bez konieczności schodzenia z siodła.

5. Balkon Europy w Nerja

To niby tylko zwykły deptak: ot kilka barów, wysokie palmy posadzone wzdłuż chodników i kilka starych dział armatnich. Z drugiej jednak strony deptak utworzony został na skalistym cypelku wcinającym się do morza. A to już gwarantuje wręcz idylliczne widoki: turkusowa woda, zacumowane przy plażach kolorowe łódeczki, a w tle – strzeliste góry pasma Sierra de Almijara. Kilkadziesiąt schodków w dół dzieli od leniwych chwil słynnej plaży Costa del Sol, La Calahonda.

Za dwa dni kolejna część mojego rankingu. Ale teraz czas na Was!

Napiszcie w polu na komentarze Wasze ulubione miejsca. Postarajcie się być jak najbardziej konkretni. Jeśli lubicie np. Malagę, to napiszcie za co w szczególności. Mogą być to zabytki, plaże, bary, klimat, itd. Podzielmy się między sobą wiedzą o ciekawych andaluzyjskich miejscach. Bardzo często to właśnie Wy jesteście inspiracją do moich kolejnych podróży:)

ps. Możecie nawet wskazać, gdzie według Was można wypić najsmaczniejszą kawę!

Mój mały hiszpański Toruń

2012-01-03T13:18:00.003+01:00

Jak miło poczuć odrobinkę Polski w Hiszpanii. Po przeprowadzce na obrzeża Sewilli okazało się, że moim sąsiadem jest...Mikołaj Kopernik. I Maria Curie-Skłodowska. Na poświęcone im ulice mam dosłownie kilka kroków. Nie pozostało mi nic innego, jak upiec na parapetówkę toruńskie pierniki.

A gdzie w Polsce można poczuć hiszpańskie klimaty? (kojarzę, że chyba w Krakowie jest znak wskazujący na Sewillę?)

A W OSTATNIE CHWILE ROKU...

2011-12-31T13:35:00.009+01:00

Siedziałam na zapleczu hotelowej recepcji i...segregowałam winogrona. Zielone kulki piętrzyły się na biurku zakrywając telefon i wszystkie możliwe dokumenty. Tak upływały ostatnie chwile mojego pierwszego roku w Hiszpanii. - To "misja specjalna"- zaśmiał się kolega z marketingu. W naszym kraju Sylwester bez winogron, to nie Sylwester!

W hotelu, na sylwestrowym balu, już od kilku godzin bawiło się ponad czterystu gości. Dla każdego z nich trzeba było przygotować miseczkę z dwunastoma kulkami winogron.

Szef kuchni i jego ekipa nie nadążali z pracą, więc część zadań związanych z bankietem spadła na personel, który akurat nie miał nic do roboty.

O co chodzi z tymi winogronami?

Hiszpanie żegnają stary rok spożywając dwanaście winogron. Nie wolno zjeść ich naraz, tylko grono po gronie. Jest na to zaledwie kilkanaście sekund.

Szalone tempo wyznaczają dzwony, które dobiegają z telewizji, z miejskich placów lub po prostu z płyty CD. Hiszpanie wierzą, że połknięcie dwunastu winogron tuż przed północy zapewni im szczęście i pomyślność w nowym roku.

Wstrzymać Nowy Rok!

Dwanaście winogron. Trzeba je zjeść tuż przed koncem starego roku, aby zapewnić sobie pomyślność w nowym...Źródło flickr (cc) - Iban

Pół godziny przed północą czterysta miseczek z winogronami było gotowych. Moja "misja" dobiegła końca, właściwie mogłam pójść do domu. Wykonałam telefon do szefa sali, oczekując kelnerów, którzy przenieśliby owoce na salę bankietową.

Mijały minuty i nikt się nie zjawiał. Do północy i Nowego Roku pozostało 20 minut.

- Hola, Pedro, co z tymi winogronami?! - wykrzyczałam przez telefon do szefa bankietu

- Eee, zaraz, zaraz, mamy opóźnienie z deserami. Najpierw desery. Muszę lecieć!

Do północy zostało 15 min. Na kelnerów nie można było liczyć, bo nadal serwowali gościom lody z bakaliami. Przyszła pora na PLAN B: recepcjoniści do tac!

Dziewięć minut. Nawet dyrektor hotelu chwycił za tacę i niczym sprinter biegał między stolikami roznosząc gościom winogrona.

Sześć minut. To nie mogło się udać. Do naszego grona dołączył ogrodnik, który w kilka chwil przebrał się w pralni w białą koszulę i czarne spodnie.

Cztery minuty. Jeszcze przynajmniej kilkanaście stołów nie miało winogron. Uwijamy się, jak możemy.

Dwie minuty. Kelnerzy rozdali desery i ruszają z pomocą naszej recepcyjno-ogrodniczo-dyrektorskiej ekipie.

Minuta do Nowego Roku. Szef bankietu wrzeszczy do DJ-a: WSTRZYMAJ NOWY ROK!!!!

Północ. Za oknami petardy, niebo rozświetlają sztuczne ognie. Hiszpania cieszy się pierwszymi chwilami nowego roku. A u nas w hotelu czas stanął w miejscu.

00:02. Zaczynamy odliczanie! DJ wycisza muzykę i włącza z płyty dwanaście uderzeń dzwonu. Hiszpańscy goście chwytają za miseczki i pospiesznie wkładają do ust kolejne grona.

Zagraniczni goście z nieukrywanym zdziwieniem zerkali na zegarki, za okno i na Hiszpanów opychających się winogronami.

- Ech - trącił mnie łokciem kolega z recepcji- nikt im nie powiedział, do czego w Hiszpanii służą winogrona w Sylwestra...

Korzystając z okazji chciałabym złożyć wszystkim Czytelnikom i Sympatykom bloga szczęścia i pomyślności w 2012 roku!

HISZPAŃSKIE POCZUCIE HUMORU?

2011-12-28T12:58:00.003+01:00

Wybrzeże Galicji...źródło (cc) - Black Snowdrop

Podpłyńmy dziś na północno-zachodnie wybrzeże Hiszpanii, do Galicji. Pewnego październikowego wieczora, na wzburzonych falach Atlantyku, miało dojść do niecodziennej rozmowy pomiędzy Hiszpanami i Amerykanami.

Rozmowa miała zostać zarejestrowana w 1997 r. na morskiej częstotliwości alarmowej kanał 106. Czapki z głów dla poczucia humoru Hiszpana z latarni morskiej i jego śpiącego kanarka lub tego, kto ten dialog wymyślił...

Hiszpanie (w tle słychać trzaski): Tu mówi A-853. Prosimy, zmieńcie kurs o 15 stopni na południe, by uniknąć kolizji... Płyniecie wprost na nas, odległość 25 mil morskich.

Amerykanie (trzaski w tle): Sugerujemy wam zmianę kursu o 15 stopni na północ, by uniknać kolizji.

Hiszpanie: Odmowa. Powtarzamy: zmieńcie swój kurs o 15 stopni na południe, by uniknąć kolizji...

Amerykanie (inny głos): Tu mówi kapitan jednostki pływającej Stanów Zjednoczonych Ameryki. Nalegamy, byście zmienili swój kurs o 15 stopni na północ, by uniknąć kolizji.

Hiszpanie: Nie uważamy tego ani za słuszne, ani za możliwe do wykonania. Sugerujemy wam zmianę kursu o 15 stopni na południe, by uniknąć zderzenia z nami.

Amerykanie (ton głosu świadczący o wściekłości): Tu mówi kapitan Richard James Howard, dowodzący lotniskowcem USS Lincoln marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych, drugim co do wielkości okrętem floty amerykanskiej. Eskortują nas dwa okręty pancerne, sześć niszczycieli, pięć krążowników, cztery okręty podwodne oraz liczne jednostki wspomagające.

(Kontynuuje)

Udajemy się w kierunku Zatoki Perskiej w celu przeprowadzenia manewrów wojennych w obliczu możliwej ofensywy ze strony wojsk irackich. Nie sugeruję...ROZKAZUJĘ WAM ZMIENIĆ KURS O 15 STOPNI NA PÓLNOC!

W przeciwnym razie będziemy zmuszeni podjąć działania konieczne, by zapewnić bezpieczenstwo temu okrętowi, jak również siłom koalicji. Należycie do państwa sprzymierzonego, jesteście członkiem NATO i rzeczonej koalicji. Żądam natychmiastowego posłuszeństwa i usunięcia się z drogi!

Hiszpanie: Tu mówi Juan Manuel Salas Alcántara. Jest nas dwóch. Eskortuje nas nasz pies, jest też z nami nasze jedzenie, dwa piwa i kanarek, który teraz śpi.

Mamy poparcie lokalnego radia La Coruña i morskiego kanału alarmowego 106. Nie udajemy się w żadnym kierunku i mówimy do was ze stałego lądu, z latarni morskiej A-853 Finisterra, z wybrzeża Galicji.

Nie mamy pojęcia, które miejsce zajmujemy w rankingu hiszpańskich latarni morskich. Możecie podjąć wszelkie słuszne działania, na jakie tylko przyjdzie wam ochota, by zapewnić bezpieczeństwo waszemu okrętowi, który za chwile rozbije się o skały. Dlatego ponownie nalegamy, sugerujemy wam, iż działaniem najlepszym, najbardziej słusznym i najbardziej godnym polecenia będzie zmiana kursu o 15 stopni na południe, by uniknąć zderzenia z nami.

Amerykanie: OK. Przyjąłem, dziękuję. -------------------------

ps. o mojej wizycie w tamtych rejonach przeczytacie TUTAJ.

MALAGA I KAWOWY ZAWRÓT GŁOWY

2011-12-22T14:20:00.001+01:00

Panorama Malagi, źródło (cc)- nicolasnova

Znacie smak czekoladek Malaga? Kojarzycie to uczucie, gdy z nadgryzionej czekolady wypływa gęste nadzienie z rodzynkami? Miasto Malaga w Andaluzji nie jest już takie słodkie. Jak tygrys czai się na nieświadomych żadnego podstępu turystów. To miasto dla WTAJEMNICZONYCH. Dziś nadszedł dzień, w którym dowiecie się całej prawdy o Maladze. Kawowej prawdy*.

Wyobraźcie sobie taki koszmar.

Lecicie do Malagi, uczycie się nawet w samolocie podstawowych zwrotów po hiszpańsku. Jak mantrę powtarzacie: un café por favor....un café por favor. W końcu tak wielu z nas nie wyobraża sobie poranka bez aromatycznej kawy. "Poproszę kawę" to niezbędny zwrot - myślicie.

Lądujecie w Maladze. Świeci słońce, na drzewach kwitną pomarańcze. W powietrzu pachnie wakacjami. Sielanka. Brakuje tylko filiżanki kawy. Kierujecie się więc do jednego z setek barów. Nadszedł czas na wykorzystanie magicznego "un café por favor"...

- Yyyee, un café por favor - z uśmiechem zwracacie się do kelnera

- Cień, chmurkę, połówkę, pół długą, pół krótką?- jeśli nie myli Was polsko-hiszpański słowniczek, takie słowa padły właśnie z ust Hiszpana

Z zakłopotaniem zaczynacie się rozglądać dookoła siebie. Co robić?! Przecież chcecie tylko zwykłej, czarnej kawy.

I wtedy Wasz zdesperowany wzrok pada na planszę niedaleko lady barowej. Wygląda mniej więcej tak:

Jesteście o krok poznania kawowego sekretu Malagi. Bo tutaj, w stolicy Costa del Sol, nie wystarczy wiedzieć, czym charakteryzuje się kawa Cappuccino, czy Espresso Macchiato. Tutaj warto wiedzieć, że...

1. Czarna kawa posiada aż 9 nazw

2. Nazwa kawy zależy od ilości nalanego napoju

3. Szklankę dzieli się umownie na 9 części i...

pełna szklanka kawy, to: kawa "Sama"
8/9 szklanki kawy, to kawa "Długa"
7/9 szklanki kawy, to kawa "Pół długa"
6/9 szklanki kawy, to kawa "Sama Krótka"
5/9 szklanki kawy, to kawa "Połówka"
4/9 szklanki kawy, to kawa "Między Krótka"
3/9 szklanki kawy, to kawa "Krótka"
2/9 szklanki kawy, to kawa "Cień"
1/9szklanki kawy, to kawa "Chmurka"

Jaka jest Wasza ulubiona kawa wg standarów z Malagi? Z czarnych (a wolę z mlekiem) to ja chyba preferuję "chmurki".

* Za wtajemniczenie dziękuję Michalinie. Bez Ciebie (i zdjęcia z Cafe Central) moje poranki w Maladze ograniczałyby się tylko do kawy z mlekiem.

FLAMENCO- KOLĘDY WPROST Z ANDALUZJI

2011-12-16T13:16:00.001+01:00

Do Świąt pozostał jeszcze nieco ponad tydzień, jednak w sklepach i w radiu od dawna można usłyszeć kolędy. Nie inaczej jest w Andaluzji. Z taką różnicą, że są miejsca w których ludzie spotykają się, by je pośpiewać i...potańczyć! Południowohiszpańskie kolędowanie spodoba się zwłaszcza miłośnikom flamenco.

Zresztą sami posłuchajcie!

Podobało się?

TAK ŚWIĘTUJE ANDALUZJA CZ. 2

2011-12-13T12:40:00.004+01:00

To było gdzieś na Costa del Sol. Było upalne lipcowe popołudnie - z nieba lał się żar, a ja szukałam choć odrobiny cienia pod starym wiklinowym parasolem. Musiała być już czternasta, bo zamiast zapachu morza mój nos wyczuwał ziemniaczane omlety i smażone krewetki. Hiszpanie zasiadali do obiadów. Kolorowe plażowe ręczniki w kilka chwil przekształciły się w prowizoryczne stoły.

- Ty chcieć masaż stóp? - z błogiego analizowania piknikowych koszyków moich plażowych sąsiadów wyrwał mnie starszawy Chińczyk.

- Ty chcieć masaż stóp? - powtórzył uśmiechając się od ucha do ucha

- Yyee, nie, gracias - odpowiedziałam zaskoczona. Lody, torebki, napoje - handel obnośny na plażach kwitnie od dawna, ale nigdy wcześniej nie widziałam Chińczyków proponujących masaże stóp.

Niezwykła procesja

Zostawmy jednak plażowanie i masaże. Tamtego dnia przyjechałam w okolice Malagi z zupełnie innego powodu. 16 lipca jest dla Andaluzyjczyków datą szczególną.

Obchodzone jest wówczas Wspomnienie Matki Boskiej z Góry Karmel, patronki hiszpańskich rybaków i marynarzy. Nawet w maleńkich nadmorskich miasteczkach odbywają się z tej okazji uroczyste procesje. Ja wybrałam się do Torremolinos.

Gdy nadchodzi zmierzch, figurka Matki Boskiej, która na codzień zdobi jeden z miejscowych kościołów, umieszczana jest na pokładzie rybackiego kutra. W ten symboliczny sposób błogosławi morze, dając nadzieję na sprzyjające połowy.

Wielkie oczekiwanie

W powietrzu dało się wyczuć atmosferę oczekiwania. Choć słońce dawno schowało się za horyzontem, plaża w Torremolinos pękała w szwach. Skalny brzeg przypominał nieco amfiteatr, na którym zgromadziły się tłumy oczekujące na spektakl. Na plaży trwała polowa msza święta.

Tymczasem na morzu, zaledwie kilkaset metrów dalej, trwały przepychanki. Dookoła kutra, na który lada chwila miała zostać wniesiona figurka Matki Boskiej, zgromadziły się prywatne łódeczki i statki, których właściciele liczyli na jak najlepsze widoki w trakcie procesji.

¡Viva la Virgen del Carmel!

Wraz z końcem mszy wystrzeliły petardy i rozbrzmiały radosne okrzyki: - ¡Viva la Virgen del Carmen!- Niech żyje Matka Boska z Góry Karmel!

Prawie dwumetrowa figura spoczęła na barkach kilkunastu marynarzy. W blasku fleszy i dyskretnie ocieranych ze wzruszenia łez trafiła na pokład rybackiego kutra rozpoczynając prawie godzinną procesję wzdłuż śródziemnomorskiego wybrzeża...

O tym, jak świętuje Andaluzja przeczytacie również tutaj.

Migawki z pewnej podróży

2011-11-28T12:53:00.002+01:00

Ten filmik trwa dwie i pół minuty i w nietypowy sposób podsumowuje pewną podróż od Maroka po północno - wschodnią Hiszpanię. Znalazłam go w Internecie i spodobał mi się na tyle, że postanowiłam się z Wami nim podzielić. Jakie miasta "wyłapujecie" z tych migawek? Zapraszam do zabawy! Wbrew pozorom nie jest wcale tak łatwo...

Morocco & Spain from Mike Matas on Vimeo.

TAKĄ JESIEŃ TO JA LUBIĘ !

2011-11-26T22:54:00.002+01:00

Ale wiosennie zrobiło nam się tej jesieni w Andaluzji! Optymistycznie, ciepło i słonecznie. Wystarczyło błękitne niebo, odrobina słońca i dwadzieścia kilka stopni na termometrze, by znów poczuć się jak w maju. Nawet kanarek sąsiada rezydujący w klatce na balkonie przebudził się z jesiennego letargu i śpiewał swoje arie całe przedpołudnie. Przyszła wiosna...a za miesąc Boże Narodzenie!

1. Jesienne niebo bez retuszu. Takie miałam widoki czytając dziś książkę na ławce w parku :)

2. Jeszcze tydzień temu były zielone, jak groszek. Teraz cieszą oczy coraz jaskrawszymi odcieniami pomarańczy. Mija piąty rok, jak mieszkam na południu Hiszpanii, a drzewka pomarańczowe pod blokiem nie przestają mnie zachwycać...

3. Gdyby nie bożonarodzeniowe dekoracje w sklepach ciężko byłoby uwierzyć, że za pasem już grudzień...

Nic dodać nic ująć: taką jesień to ja lubię! A Wy?

BARCELONA NA WIDELCU - LA BOQUERIA

2011-11-22T12:49:00.001+01:00

Póki nie zamieszkałam w Hiszpanii nie przypuszczałam nawet, że oglądanie pomidorów i karczochów może być takie przyjemne. Chodząc na osiedlowy rynek po ziemniaki i kapustę nie analizowałam zapachów, kolorów ani tym bardziej sposobu, w jaki pan sprzedawca układał pomarańczki i banany. Tymczasem targ świeżych produktów zwany potocznie "La Boqueria" jest jedną z ważniejszych atrakcji turystycznych Barcelony.

Obok barcelońskiego targu nie da się przejść obojętnie. To istna feeria barw, smaków, odgłosów i zapachów. Taki mały raj dla pięciu zmysłów. Wejście znajduje się przy Rambli - najsłynniejszym miejskim deptaku.

Zaczyna się dość niepozornie: na małym placyku działa kilka stoisk z których zwisają słynne hiszpańskie szynki, kiełbaski, papryczki i warkocze czosnku. Tylko gromadki turystów ściskające w dłoniach aparaty fotograficzne sugerują, że mamy oto przed sobą miejsce zupełnie wyjątkowe.

Gotowi? Wchodzimy do środka!

1. No i jak tu nie uśmiechnąć się na widok zwykłej z pozoru kapusty, czy pomidora? Takich stoisk jak to jest na rynku ponad 300. Oczywiście nie wszystkie oferują owoce i warzywa. Zająca, ślimaki i bażanta również można kupić.

2. Sprzedawcy z wyjątkową pieczołowitością dbają o odpowiednią prezentację swoich produktów. Aż czasem żal burzyć misternie poukładane piramidki z pomarańczy, czy cytryn.

3. Czasem można odnieść wrażenie, że targ zdominowali turyści ze swoimi aparatami. Na szczęście to tylko pozory. Na Boquerię przychodzą na zakupy również mieszkańcy Barcelony, a także właściciele miejscowych barów i restauracji.

4. Nie brakuje też słodyczy i to w najbardziej oryginalnych kształtach.

5. Spacer i zakupy na rynku połączyć można z degustacją. Na straganach piętrzą się setki kubeczków pełnych świeżo wyciskanych soków: z pomarańczy, kiwi, papai, ananasa i innych egzotycznych owoców. Uwaga: im bliżej wejścia, tym drożej!

6. A może drugie śniadanie w postaci egzotycznie brzmiącego owocu truskawkowej gruszki (pitaja, po środku)? Sprzedawcy pomyśleli o wszystkim: za ok. 6 zł można kupić połówki owoców z dołączonymi plastikowymi łyżeczkami. Gotowe do spożycia!

7. Kolejną opcją są gotowe sałatki owocowe. Ciężko jest się nie skusić...

8. La Boqueria to nie tylko raj dla miłośników owoców i warzyw. Langusty, homary, krewetki, kraby, raki...wymieniać dalej? I tak nie byłabym w stanie wymienić wszystkich żyjątek, które zakupić można na rynku.

9. Po wizycie w takim miejscu jak nic można zgłodnieć. Niedaleko wejścia czeka kilka restauracji oraz barów, w których serwowane są ciepłe posiłki.

...i jak tu nie zgłodnieć...?:)

W rytmie flamenco...

2011-11-17T20:01:00.003+01:00

W rytmie flamenco...wieszamy w Sewilli nawet pranie. No dobrze, to oczywiście żart, ale nie mogłam się powstrzymać, żeby nie podzielić się z Wami tym zdjęciem. Uliczkami dzielnicy Santa Cruz przechodziłam setki razy, ale uroczą panią w czerwonej sukience w białe grochy zobaczyłam dopiero teraz.

Skoro mowa o flamenco, "Entre dos Aguas" gitarzysty Paco de Lucía mogłabym słuchać na okrągło...

"MAŁY RZYM" - SALAMANKA CZ.1.

2011-11-15T20:28:00.006+01:00

Wchodzę na Stary Rynek Salamanki, a tam...piknik. No dobrze, może nie dosłownie - ostatecznie koszyków pełnych kanapek z rzodkiewkami i ogórkami nie było. Jednak atmosfera była na tyle niecodzienna, że przez ładnych kilka chwil nie zwróciłam nawet uwagi na barokowy ratusz i zabytkowe budynki oplatające plac.

Na ziemi - właściwie gdzie popadnie - siedzieli studenci. Setki młodych ludzi pochylało się nad laptopami, gitarami, książkami. Jedni coś tam do siebie nucili, inni ze skupieniem stukali w klawiatury. Jeszcze inni z zawziętością dyskutowali o nadchodzących egzaminach. Dwóch Japończyków grało w szachy. Hiszpanki skubały ziarna słonecznika.

Wystarczył krótki slalom między grupkami żaków, żeby usłyszeć kilkanaście różnych języków. Taka mała studencka Wieża Babel w samym sercu historycznej Salamanki.

Dopiero po kilku chwilach zdałam sobie sprawę z architektonicznego uroku tego miejsca. Ze wszystkich stron otaczały mnie eleganckie domy z rzędami arkad. W centralnym punkcie stał ładny osiemnastowieczny ratusz. W wielu mieszkaniach drewniane okiennice były szczelnie pozamykane. Sjesta? Czy może nikt już tam nie mieszka?

Moją uwagę zwróciły niewielkie balkony. Jeszcze w połowie XIX w. służyły jako loże podczas organizowanych na placu walk byków. Potem - wzorem innych hiszpańskich miast - korridę przeniesiono na arenę.

Po raz kolejny obeszłam plac dookoła. Wszystko dlatego, że na parterze pomiędzy łukami wypatrzeć można medaliony z wizerunkami słynnych Hiszpanów. Jest Cervantes, Krzysztof Kolumb i cały poczet kastylijskich monarchów. W sumie ponad pięćdziesiąt medalionów rozlokowanych wzdłuż wszystkich ścian Starego Rynku.

Oksford, Paryż...Salamanka!

Panująca w mieście studencka atmosfera wcale nie jest przypadkowa. Akademickie tradycje miasta sięgają wielu wieków. Mniej więcej pięćset lat temu Uniwersytet w Salamance cieszył się prestiżem porównywalnym ze szkołami wyższymi w Oksfordzie, Bolonii, czy Paryżu. Jest też najstarszym uniwersytetem w Hiszpanii - założony został w drugiej dekadzie XIII w.

- Hej, cześć! Widziałaś już żabę? - gdy szykowałam się do sfotografowania głównej fasady Uniwersytetu zaczepiła mnie niewysoka Hiszpanka.

- Czekaj, nie mów! Nie widziałam, ale jak powiesz, gdzie jest to...........- nie napiszę dalszej części naszej rozmowy nim nie wyjaśnię, dlaczego żaba po prostu musiała pojawić się w dzisiejszym tekście.

Krótka legenda o żabie

Źródło (cc) flickr - denibaptista

Żaba jest symbolem Salamanki. Aby się o tym przekonać wystarczy wejść do któregokolwiek sklepu z pamiątkami. Wizerunki tego zielonego płaza są niemal wszędzie: na breloczkach, koszulkach, długopisach, zeszytach. Do najbardziej "oryginalnych" należą maskotki żab przebrane w stroje torreadora.

Płaz stał się symbolem miasta dzięki temu, że w XVI w. jego kamienny wizerunek trafił na fasadę głównego budynku Uniwersytetu. Legenda mówi, że kto odnajdzie rzeźbę, ten ma zagwarantowane powodzenie na studiach oraz szczęście w miłości.

Jest tylko jeden problem. W gąszczu barokowych ornamentów i rzeźb wcale niełatwo ją dostrzec, a tylko samodzielne odkrycie gwarantuje zdane egzaminy i szczęśliwą miłość. Spójrzcie na zdjęcie poniżej, widzicie żabę?

Tyle mówi na ten temat legenda. Pewnie gdyby nie wspomniana wcześniej Hiszpanka nigdy nie poznałabym prawdziwego znaczenia kamiennej żaby. Bynajmniej nie chodziło o egzaminy i nadzieję dla złamanych serc...
Chodziło raczej o ostrzeżenie przed rozwiązłym życiem, które mogłoby doprowadzić studentów do chorób wenerycznych, a w konsekwencji do śmierci. To dlatego żaba została wyrzeźbiona na trupiej czasce symbolizującej śmierć.

Brr, idźmy więc dalej. W kolejnym wpisie o Salamance zabiorę Was m.in. do kamienicy udekorowanej muszlami i zabytkowej katedry z rzeźbą...astronauty. Zapraszam już za kilka dni!

Barcelona...po raz drugi!

2011-10-31T23:58:00.001+01:00

Uwielbiam Barcelonę. Nawet nie wiem, czy za Gaudiego, czy za morze przy centrum miasta, czy za wielokulturowość? Fakt jest jednak taki, że moja przygoda z Hiszpanią zaczęła się właśnie tam. I zawsze chętnie wracam do stolicy Katalonii.

Tym bardziej się cieszę, że -choć częściowo służbowo - lecę do Barcelony już za niecały tydzień! To oznacza, że już niedługo na blogu możecie spodziewać się relacji z tego pięknego miasta.

Tymczasem zaprasza na relację z...Barcelony! (?!)

Dość niespodziewanie poleciałam tam wczoraj: na kilkanaście godzin i to z dość dziwnego powodu....

BARCELONA, BARCELONA...

2011-10-31T23:47:00.005+01:00

Dość niespodziewanie - przede wszystkim dla mnie samej - poleciałam wczoraj na kilkanaście godzin do Barcelony. Dałam się namówić na "udział" w projekcie pewnego amerykańskiego podróżnika, który od ładnych paru lat inspiruje i zaskakuje tysiące ludzi na całym świecie. O mieście i jego atrakcjach napiszę za dobry tydzień - w sobotę wracam do stolicy Katalonii na nieco dłużej i mam nadzieję zebrać wówczas na bloga sporo ciekawych materiałów. Dziś zapraszam na muzyczny spacer po...sześciu kontynentach.

Ale o co chodzi?

Nim opowiem Wam o doświadczeniach z Barcelony, koniecznie obejrzyjcie poniższy filmik (z włączonymi głośnikami!). Podejrzewam, że wielu z Was już go zna - od czasu, gdy ukazał się na You Tube w 2008 r. obejrzany został prawie 40 milionów razy (!)...

Głównym bohaterem jest Matt, chłopak z Connecticut, którego pasją i pracą jest...podróżowanie po świecie. Póki co brzmi dość zwyczajnie, prawda?

Sympatię i sporą popularność zdobył pociesznym "tańcem", który wykonywał wszędzie tam, gdzie się pojawiał: od lodowców Antarktydy, przez hawajskie plaże, Wyspy Wielkanocne, Mur Chiński, Plac Zamkowy w Warszawie, aż po lasy tropikalne Ugandy. Następnie montował filmiki, dorzucał podkład, wrzucał do Internetu i...No właśnie, co dalej?

Okazało się, że to, co robił było bardzo inspirujące dla innych: by realizować marzenia, by cieszyć się życiem, by podróżować, poznawać nowych ludzi i nowe kultury.

Zainteresowanie tym, co robił było tak duże, że znalazł się sponsor, który opłacił mu kolejne dwie podróże dookoła świata w trakcie których mógł kontunuować tańce i "zarażanie" nimi innych. Rezultat wygląda właśnie tak, jak na filmiku poniżej...

Co z tą Barceloną?

Na 2011 r. postawił sobie kolejny cel: objechać kulę ziemską jeszcze raz i zaprosić innych do wspólnego tańca. Tym razem w każdym miejscu proponuje inny układ choreograficzny.

Nie istnieje żaden grafik. Nigdy nie wiadomo, w której części świata się pojawi. Aby móc uczestniczyć w nagraniach do kolejnego filmiku należy zapisać na na specjalną listę poprzez jego stronę internetową. Dzięki niej można otrzymać emaila ze wskazówkami odnośnie czasu i miejsca kolejnego spotkania.

Na miejsce przyjechał z wielką torbą, gdzie czekało na niego całe grono dziennikarzy

O Barcelonie dowiedziałam się w piątek, a nagranie miało mieć miejsce w niedzielę. Nie dał jak widać wiele czasu do namysłu. Może to i lepiej? Dałam się namówić i w niedzielę wczesnym ranem lecieliśmy już do Barcelony.

Jako miejsce nagrania zostało wybrane Wzgórze Montjuic. Już pół godziny przed czasem w okolicach fontanny kręciły się spore tłumy. Spotkałam kilku Polaków, Amerykanów, Niemców, Słowaka, który był wcześniej na nagraniach w Bratysławie, a nawet Chińczyka, który jakiś czas temu tańczył z Mattem w...Emiratach Arabskich. W sumie przyszło jakieś pół tysiąca osób i kilkunastu dziennikarzy.

Całe spotkanie trwało nieco ponad dwie godziny. W choreografii pogubiłam się na samym początku, więc szybko postanowiłam zająć się robieniem zdjęć. Trochę żałuję, że nie wystąpię z finałowym filmie, który zostanie opublikowany na początku przyszłego roku, ale i tak cieszę się, że tam byłam.

Ukoronowaniem "błyskawicznej" wizyty w Barcelonie był spacer po głównym deptaku miasta - Rambli.

A tam...jak zawsze: budki z kwiatami, chomikami, pocztówkami, mrożonymi sokami i...mój hit, z sadzonkami kalafiora. No, ale o wszystkich kolorach i dziwactwach Rambli opowiem przy następnej okazji. W końcu po dłuższej przerwie nadal mam dla Was zaległą opowieść z Salamanki...

SAN SEBASTIAN - MIASTO NAD...MUSZLĄ

2011-10-14T00:12:00.013+02:00

Do czego porównalibyście kształt miejscowości, w której mieszkacie? Do niczego? Ach, ja mam tak samo. Chyba tylko mieszkańcy San Sebastian w północnej Hiszpanii (zobacz na mapie) mają jasność w tej kwestii. Ich miasto ma kształt...muszli. Tej ich "muszli" otoczonej błękitnymi falami Morza Kantabryjskiego nie brakuje nawet maleńkiej perły. Ale dość już tych kalamburów - jedziemy do Kraju Basków!

Miasto nad Muszlą

Tak wygląda San Sebastian z ujęcia satelitarnego (zdjęcie poniżej). Przy odrobinie fantazji rzeczywiście wygląda, jak muszla, prawda? Jest nawet zalesiona, pięciohektarowa "perła". To Wyspa św. Klary.

Widzicie ten żółty pas wygięty w łuk? To jedna z najsłynniejszych plaż całej Hiszpanii - złocista i piaszczysta Playa de La Concha. I tu muszę dodać, że "la concha" po hiszpańsku oznacza..."muszla".

San Sebastian, źródło: Google Maps

Miasto założone zostało wzdłuż niewielkiej zatoki, którą zamykają dwa wzgórza: Monte Igueldo i Monte Urgull. Za chwilę razem się na nie wdrapiemy. Ze szczytu obydwóch zobaczyć można zapierające dech w piersi widoki.

Jak widać na zdjęciu powyżej, wschodni cypel (po prawej stronie), to nie tylko zalesione wzgórze. Właśnie tutaj znajduje się labirynt wąskich i gwarnych uliczek starego miasta. Tutaj stoi gotycka katedra, barokowy kościół Santa María, plac który w przeszłości był areną korridy i...setki barów, w ktorych królują miniaturowe przekąski (pinxos).

Uroki starówki San Sebastian

"Perła" i epidemia dżumy

"Perła San Sebastian", czyli wspomniana Wyspa św. Klary, to przyjemne miejsce na popołudniowy i niebanalny "wypad za miasto". Dopłynąć do niej można specjalnymi łodziamu, które dość regularnie wypływają z miejscowego portu.

Na pierwszym planie Wyspa św. Klary, a na drugim Wzgórze Urgull

Wyobraźcie sobie jednak, że jakieś czterysta lat temu nikt nie chciał tam trafić. Bo transport oznaczał jedno: dżumę. Pod koniec XVI w. w San Sebastian szalała epidemia dżumy i Wyspa św. Klary stanowiła swego rodzaju izolatkę dla zakażonych.

Spacer na górę

Na końcu wschodniego cypla ograniczającego zatokę znajduje się zalesione Wzgórze Urgull. W nieco ponad pół godziny można dojść na jego szczyt. A tam znajdują się ruiny dwunastowiecznego zamku i potężna figura Chrystusa.

Po drodze trzeba minąć port i niskie, kolorowe domy rybackie. To chyba najtrudniejszy odcinek spaceru pod górkę. I - zdziwię Was - wcale nie dlatego, że jest stromo, ale dlatego, że...pachnie tam nieziemsko i z chęcią zostałoby się tutaj na dłużej. Wzdłuż nadmorskiego bulwaru kuszą lokalne knajpki, które serwują świeżo złowione owoce morza i ryby.

Dla takich widoków warto iść dalej pod górę

Najsmaczniejsze miasto świata

San Sebastian - co rzadko kiedy się zdarza - jest aż potrójną stolicą. Po pierwsze, jest stolicą jednej z prowincji Kraju Basków (Guipúzcoa). Po drugie, parę miesięcy temu zostało wybrane wraz z Wrocławiem na Europejską Stolicę Kultury 2016. Po trzecie...to baskijskie miasto uważane jest za (nieoficjalną) stolicę światowej gastronomii.

- Ale jak to??? - zapytacie - to nie Paryż?

San Sebastian zasłużyło sobie na ten tytuł aż czternastoma prestiżowymi gwiazdkami przewodnika Michelin (przeczytaj więcej na ten temat). I tylko tutaj i w Paryżu znajdują się aż trzy restauracje wyróżnione najwyższymi odznaczenami - trzema gwiazdkami. Co to w praktyce oznacza? To proste! W San Sebastian jedzenie jest atrakcją samą w sobie!

San Sebastian, jak i cały Kraj Basków słynie z przekąsek-kanapeczek zwanych pinxos. Przypominają znane w całej Hiszpanii tapas. Różnica polega na tym, że pinxos podawane są na kawałeczkach bagietki i nadzienie trzyma się na nich za pomocą wykałaczek.

Lady barowe aż uginają się od tac z przekąskami. Wystarczy podejść, wziąć talerz i...nałożyć sobie przekąsek do woli. Nawet bez wiedzy kelnera. W takim bądź razie, jak wystawiony nam potem zostanie rachunek? Na podstawie pustych wykałaczek, które musimy pokazać przy kasie!

Jakby tego wszystkiego było mało, w San Sebastian ruszył w tym roku drugi na świecie...Uniwersytet Nauk Gastronomicznych. Za pięć lat pojawią się więc pierwsi w Hiszpanii magistrzy w dziedzinie gastronomii i Sztuki Kulinarnej.

Jednym z nauczycieli jest Ferran Adrià, który uznawany jest za jednego z "ojców" kuchni molekularnej (przeczytaj więcej). Jest też szefem kuchni restauracji „El Bulli”, która aż trzykrotnie została uznana za najlepszą restaurację na świecie. Nawet budynek wydziału zbudowany został "w klimacie" i przypomina stos talerzy.

Najpiękniejszy widok na świecie?

Widok z drugiego wzgórza zamykającego zatokę jest podobno najpiękniejszym widokiem na świecie. Nie wiem, czy mieszkańcy San Sebastian mają rację, czy to tylko lokalny patriotyzm...Mi w każdym bądź razie się podobało, chociaż zachód słońca nad Alhambrą jest równie piękny.

Widoki to jednak nie jedyna atrakcja, jaka na nas czeka na wzgórzu...

Jak myślicie, co przedstawia ta rzeźba? To jeden z symboli San Sebastian i nazywa się..."El Peine del Viento" - "Grzebień Wiatru".

Ta dość awangardowa rzeźba została stworzona pod koniec lat 70 XX w. przez Eduardo Chillidę, którego marzeniem było, żeby do miasta dolatywał wiatr uczesany przez grzebień...Chyba mu się to udało, bo tego dnia podmuchy znad morza były wyjątkowo sympatyczne.

Plac z widokiem na byki

Spacer po San Sebastian kończymy na Placu Konstytucji. Niby zwykły plac: arkady, kawiarenki, krzyżujące się drogi turystów i miejscowych.

Jednak jest coś, co go wyróżnia. Proszę spojrzeć na zdjęcie poniżej.

Numery nad każdym oknem przypominają, że jeszcze niedawno odbywały się tutaj korridy. Okna i balkoniki służyły więc jako loże, zupełnie jak ma to miejsce w przypadku klasycznych aren walk byków.

I tu kończy się nasz spacer po San Sebastian...W kolejny zabiorę Was do "złotej" Salamanki.

OVIEDO CYDREM PŁYNĄCE

2011-10-08T20:00:00.008+02:00

Butelka cydru na tle typowego asturyjskiego krajobrazu, źródło flicker (cc) - borja´08

Lubię miasta, które pachną czymś innym niż tylko spalinami. Na listę moich ulubionych miejsc w Hiszpanii trafić więc musiało Oviedo, które pachnie i smakuje...cydrem. Tak, tak - podczas podróży po północnej Hiszpanii warto choć przez jeden wieczór zapomnieć o owocowej sangrii, czy wytrawnym sherry, aby poddać się dość zaskakującej tradycji serwowania i degustowania pitnego jabłecznika.

Ślub i dźwięki dudy

Oviedo jest stolicą jednego z trzech najmniejszych regionów Hiszpanii - Asturii. Pod względem zajmowanej powierzchni Asturia porównywalna jest do naszego województwa świętokrzyskiego lub opolskiego.

Mimo to, w Asturii jest niemal wszystko: maleńkie zatoczki, długie złociste plaże, urocze wioski rybackie, górskie szlaki i eleganckie miasta. Jednym nich jest właśnie Oviedo.

- ¡Qué vivan los novios! - parkując samochód usłyszałam z oddali okrzyki na cześć państwa młodych.

Nadarzała się właśnie okazja, żeby zobaczyć jak wyglądają śluby na północy Hiszpanii. W Andaluzji przed urzędami stanu cywilnego usłyszeć można rytmy flamenco. Ku mojemu zaskoczeniu, młoda para z Oviedo została obrzucona ryżem przy dźwiękach...dudy. Na próżno wypatrywałam typowych kolorowych cygańskich sukienek. W Asturii stroje regionalne są zupełnie inne. Tak na prawdę niemal wszystko jest tutaj inne niż na południu Hiszpanii. Nawet napoje.

Cydrowy bulwar

Pamiętacie mój wpis z Ibizy i opowieść o "bulwarze zachodzącego słońca"? W Oviedo nie celebruje się zachodów słońca, ale spotkania przy butelce cydru gromadzą prawdziwe tłumy. Szczególnie przy ulicy Gascona, nazywanej "Cydrowym bulwarem". Z resztą cydr jest regionalnym trunkiem całej Asturii.

Mój cydrowy debiut nie był najlepszy. Rok temu kupiłam butelkę pitnego jabłecznika w sewilijskim markecie i już po dwóch łykach nie byłam w stanie pić dalej. Bo "smakowy sekret" tkwi w sposobie podania...

Tradycyjny sposób nalewania cydru...

"Cydrowy bulwar", który odwiedziłam z Magdą, pachnie dość specyficznie: ni to sfermentowanymi jabłkami, ni to intensywnie kwaskowo.Wzdłuż ulicy piętrzą się bary, w których kelnerzy - niczym akrobaci - nalewają trunki...znad głowy. Duże szklanki trzymają drugą ręką na wysokości bioder.

Dzięki temu, że strumień cydru uderza o ścianki szklanki z dużej wysokości, napój pieni się, utlenia i nabiera dodatkowych walorów smakowych. Ceną za smak i efektowne serwowanie są...mokre chodniki. Cydr podaje się "na raz", w innym przypadku napój traci smak.

Cydr jest podawany "na raz", w dużych szklaneczkach. Źródło flicker (cc) - Ali A

Gdzie ten Woody Allen?

- No i gdzie ten Woody Allen? - wielu turystów, którzy przyjeżdżają do Oviedo, ogaria mania robienia sobie pamiątkowego zdjęcia z rzeźbą tego hollywoodzkiego reżysera. Zwłaszcza po tym, jak nakręcił tutaj kilka scen filmu "Vicky Cristina Barcelona".

Allen nigdy nie krył swojej miłości do Oviedo. Brał nawet udział w nagraniu kampanii reklamującej stolicę Asturii. Miłość nie jest jednostronna. W nagrodę za działalność artystyczną otrzymał w 2002 r. prestiżową nagrodę Księcia Asturii, która wręczana jest każdego roku w miejscowym Teatrze Campoamor.

Chociaż, chyba jednak nie wszyscy w Oviedo kochają Allena. Podejrzewam, że to nie pierwszy raz, jak "wykradziono" mu okulary...

Mleczarka, konie i...pośladki

Woody Allen (w postaci pomnika z brązu) wcale nie jest taki osamotniony. Możnaby się nawet pokusić o stwierdzenie, że Oviedo jest dość nietypową galerią sztuki na świeżym powietrzu. Takich rzeźb jest tutaj ponad sto. Jest mleczarka, konie, Regenta - bohaterka popularnej hiszpańskiej powieści i kilkumetrowa rzeźba...pośladków.

Katedra pełna skarbów

O Całunie Turyńskim słyszał chyba każdy. A słyszeliście o Santo Sudadario z katedry Najświętszego Zbawiciela w Oviedo?

Od wieków w katedrze w Oviedo przechowywana jest chusta, która po śmierci miała przykrywać twarz Chrystusa. Jedne z ostatnich badań potwierdziły, że tkanina odbija te same rany, co Całun Turyński. Obie relikwie zakrwawione są tą samą grupą krwi, AB. Niestety materiał genetyczny jest niewystarczający, by wykonać badania DNA.

To jednak nie wszystko...w katedrze znajduje się kilka ważnych dla Asturyjczyków relikwi oraz...sandał św. Piotra.

Coś dla oka, coś dla ducha

Przenieśmy się teraz na obrzeża miasta, bo tutaj znajdują się największe skarby architektoniczne Oviedo. Pośród rozległych pól i łąk, kilka kilometrów od centrum, przycupnęły dwa kościółki w bardzo nietypowym stylu przedromańskim.

Na zboczu Monte Naranco znajdują się aż dwie świątynie pochodzące z IX w. Obie wpisane są na Światową Listę Dziedzictwa UNESCO. Co ciekawe, kościółek ze zdjęcia powyżej zbudowany został, jako...pałac myśliwski. Dopiero po jakimś czasie został przekształcony w kościół.

Na kawie u Fernando Alonso

Podczas wizyty w Oviedo o mały włos, a wypiłabym kawę u dwukrotnego mistrza świata Formuły 1, Fernando Alonso. Niestety samochodowa nawigacja zawiodła; poza tym i tak byłam już spóźniona do hotelu na kolację. Nie dojechałam.

Wymyślam? Żartuję?... Ale to wcale nie jest tak, jak myślicie...

Konferencja prasowa z udziałem Fernando Alonso po zawodach F1, źródło flickr (cc) - PresidenBertho

Fernando Alonso to taki hiszpański Adam Małysz* - uwielbia i kibicuje mu cały kraj. "Alonsomania" swoje apogeum osiąga właśnie w Oviedo, w którym kierowca przyszedł na świat równo trzydzieści lat temu.

Stolica Asturii to jedno z niewielu miast w Hiszpanii, w którym "narodowy sport" - piłka nożna - nie jest pasją i dumą nr 1. Jest nią Formuła 1. Czy Alonso nadal mieszka w Oviedo? Tak. Po kilku latach spędzonych w Szwajcarii, od maja znów można go tutaj spotkać: jak kupuje bułki w sklepie, spaceruje po parku, czy tankuje samochód.

Nie miałam przyjemności umówić się z nim na kawę, ale w planie miałam wypić tą kawę u niego...na ulicy. Tak, tak - w Oviedo istnieje nawet ulica Fernando Alonso Díaz. Decyzją władz miejskich ulica, przy której mały Fernando udawał, że karton po telewizorze to bolid F1, oficjalnie zmieniła patrona i jest nim teraz najsłynniejszy hiszpański kierowca F1.

Podobno w Gołdapi i w Warszawie też chcą nazwać ulice imieniem Adama Małysza. Jednak wg polskiego prawa - choć wyjątki się zdarzają - jest to możliwe dopiero po pięciu latach od śmierci patrona ulicy...

* oczywiście zanim nasz skoczek zdecydował się odejść na sportową "emeryturę"

TAK ŚWIĘTUJE ANDALUZJA

2011-09-27T11:19:00.003+02:00

Andaluzja nie przestaje mnie zaskakiwać. Schodzę do baru na kawę, a tam pod blokiem..."zaparkowane" konie i trzech dyskutujących hiszpańskich kowbojów. Z oddali dochodzą śpiewy flamenco, rytmiczne oklaski i odgłosy przejeżdżających bryczek. - Ocho, dzieję się, dzieje! - porzuciłam pomysł wypicia kawy, pośpiesznie wróciłam do domu po aparat i poszłam zobaczyć i udokumentować niedzielne świętowanie sąsiadów z pobliskiego osiedla.

1. A oto i wspomnieni andaluzyjscy kowboje i ich dzielne rumaki kilka metrów od mojej klatki schodowej. Kto by się spodziewał takich widoków na dużym osiedlu niemal milionowego miasta, nieopodal ruchliwego lotniska? Panowie tak sobie siedzieli, gawędzili, popijali kawę; niestety przy barze nie było trawy, którą wierzchowce mogłyby poskubać.

2. Pewnie zastanawiacie się, o co chodzi z tymi końmi, flamenco i tradycyjnymi strojami? Otóż w sąsiedniej dzielnicy trwało święto Matki Bożej Niepokalanego Serca. Jej wizerunek obwożony jest po okolicach w takich właśnie kolorowych procesjach. Uczestniczą w nich piechurzy, jeźdźcy i pasażerowie bryczek i innych (czasem rozczulająco dziwacznych) powozów.

3. Wizerunek Matki Boskiej obwożony jest w czymś w rodzaju karocy, którą ciągną dwa woły. Ogólnie atmosfera tego święta przypomina pielgrzymkę do El Rocío w miniaturze, gdzie religia przeplata się z tym wszystkim, z czym nam kojarzy się Andaluzja: rytmami i strojami flamenco, rozgardiaszem, wesołą atmosferą i...dobrą zabawą.

4. Tak wyglądało rondo koło hipermarketu, kilkaset metrów od mojego bloku. Przez kilkanaście minut przewijały się kolorowe bryczki, które ciągnęły albo konie, albo...traktory. Na samym środku ronda usiadły sobie dwie panie w strojach flamenco i popijały napoje orzeźwiające.

5. A to już kolejna kolorowa bryczka, proszę zwrócić na detale...np. kołpaki:)

6. A to już prawdziwy hit. Przyczepa, nie dość że kolorowo przystrojona, to z tyłu ma balkonik...udekorowany doniczkami z kwiatami. Ten pan z przodu w niebieskiej koszulce to barman, który z przodu miał małą lodóweczkę i w takiej dość niewygodnej pozycji przygotowywał napoje dla siedzących wewnątrz powozu.

7. Olé, olé, olé! Tył minibusa to może mało eleganckie miejsce, jak na pielgrzymkę, ale nastroje jak zwykle dopisują. Przednie kołpaki przynajmniej są wystrojone:)

8. Nie, ja też nie wiem, co robi czaszka byka na masce tego samochodu:)

KOLOROWE CUDILLERO

2011-09-22T09:42:00.003+02:00

W Cudillero pachniało morzem. Nisko nad głowami krążyły skrzeczące mewy wypatrujące rybnych smakołyków. Pachniało też smażonymi i gotowanymi owocami morza. Kraby, jeżowce, małże, omułki, kałmary - stoły miejscowych knajpek aż uginały się od jedzenia. Cydr lał się litrami. W końcu jesteśmy w stolicy pitnego jabłecznika, Asturii...

W południe

Cudillero żyje z morza i turystów. W porcie aż kłębiło się od pomalowanych jaskrawymi kolorami kutrów i łodzi, które kilka godzin wcześniej wróciły z nocnych połowów. Niektorzy rybacy czyścili jeszcze sieci, inni wypoczywali na drewnianych ławeczkach komentując wczorajsze zwycięstwo hiszpańskiej ekipy w Mistrzostwach Europy w koszykówce.

Pewien starszy pan wystawił przed sklep metalowy stolik i plastikowe krzesła i przy dźwiękach czegoś w rodzaju hiszpańskich szantów sprzedawał słoiki wypchane anchois. A turyści, których jak zwykle w Cudillero nie brakowało okupowali restauracje i smażalnie ryb i podziwiali: krajobraz i kolorowe kamieniczki.

Pastelowe kamieniczki i morze

Z perspektywy latarni morskiej roztaczał się przyjemny widok na groźbe klify podmywane przez wzburzone fale. Zabudowa Cudillero została częściowo wzniesiona na skalistych i porośniętych drzewami klifach. Wciśnięte tak między dwa klify małe domki zachwycały nie tylko położeniam, ale i kolorami.

Obok zielonych i czerwonawych fasad, w oczy rzucały się białe z niebieskimi okiennicami i pistacjowy budynek z jedną wieżą.

"Nietoperze" i klatki na ośmiornice

Wracając do samochodu mijałam rybackie baraki, a na ich ścianach "straszyły" płaty suszonego dorsza przypominające trochę z daleka śpiące do góry nogami nietoperze. Na ziemi poukładano dziesiątki klatek - pułapek na ośmiornice.

Jeszcze jedno spojrzenie i Cudillero, ze swoimi pastelowymi kamieniczkami znika z pola widzenia. Szkoda, choć wiem, że Asturia kryje w sobie więcej takich urokliwych miejsc...

ZIELONA HISZPANIA

2011-09-12T16:07:00.226+02:00

Widok z ganku, na którym powstaje dzisiejszy tekst:)

Siedzę na ganku otulona kocem. Po ośmiuset kilometrach za kółkiem, miło jest tak po prostu posiedzieć z filiżanką gorącej herbaty i pokontemplować otaczającą przyrodę. Przede mną rozpościerają się porośnięte lasami wzgórza spowite mgłą. W powietrzu unosi się zapach wilgoci i mokrej trawy, a termometr wskazuje zaledwie 16ºC. Aż trudno uwierzyć, że różnice w temperaturze i krajobrazie między południową i północną Hiszpanią są aż takie duże. W Sewilli nadal panuje letni skwar sięgający prawie 40C.

Przez kolejne dni będę podróżować po północnej Hiszpanii: od Asturii, przez Kantabrię, aż po Kraj Basków (zobacz na mapie). Wraz z Galicją - dzięki bujnej roślinności spowodowanej częstymi opadami deszczu - regiony te zyskały sobie miano "Zielonej Hiszpanii". Plan podróży jest dość obszerny, więc dziś podzielę się z Wami tylko kilkoma najciekawszymi miejscami, które chcę odwiedzić.

Kolorowe miasteczko - Cudillero

Architektura popularna w Cudillero, Asturia. Źródło flickr (cc) - PictFactory

Cudillero jest malowniczym portem rybackim w zachodniej Asturii. Zbudowany na stromych klifach wdzierających się do morza, urzeka całą paletą kolorów, którymi pomalowane są tutejsze domki. Z miejscowej latarni morskiej rozpościera się podobno fantastyczny widok na wioskę, wybrzeże i wzburzone morskie fale.

Miasto Woody Allena - Oviedo

Widok na Oviedo, Asturia. Źródło flickr (cc) - Nextors

Oviedo jest ulubionym hiszpańskim miastem Woody Allena. Ten hollywoodzki reżyser nakręcił tutaj kilka scen filmu "Vicky Cristina Barcelona", przyczyniając się do wzrostu zainteresowania tym miastem wśród turystów. W Oviedo urodził się także dwukrotny mistrz świata F1, Fernando Alonso. Ja przede wszystkich chcę zobaczyć trzy unikatowe, pochodzące z IX ., preromańskie kościółki.

Płynny skarb Asturii - cydr

Technika nalewania cydru. Źródło flickr (cc) - mir_martinez

Tak, jak Andaluzja słynie z sherry, tak Asturia słynie z cydru. Jego smak już znam, ale nie miałam okazji zobaczyć jak wygląda rytuał jego...nalewania. Celem wzmocnienia smaku, nalewa się go do szklaneczki z dużej wysokości, znad...głowy.

Kaplica sykstyńska prehistorii - jaskinia Altamira

Prehistoryczne malowidła w Altamirze. Źródło flickr (cc) - turistasXnaturaleza

Altamira uznawana jest za "Kaplicę Sykstyńską prehistorii". Pod koniec XIX w. w jednej z wielu kantabryjskich jaskiń odnaleziono przepiękne malowidła naskalne, których wiek sięga ok. 14.000 lat! Od kilku lat Altamiry zwiedzać nie można, ale wierną kopię jednej z sal można zobaczyć w miejscowym muzeum.

Kamienna piękność - Santillana del Mar

Santillana del Mar. Źródło flickr (cc) - Isidro Cea

Santillana del Mar, to podobno jedna z najładniejszych miejscowości w Kantabrii. Znajduje się zaledwie 2 km od Jaskini Altamira. Nie mogę się już doczekać na spacer wśród wąskich, brukowanych uliczek pełnych eleganckich, kamiennych domów.

Perła Kraju Basków - San Sebastian

San Sebastian. Źródło flickr (cc) - Edgar de León

San Sebastian zostało dość niedawno wybrane Europejską Stolicą Kultury 2016. Kiedy tam będę, w mieście odbywać się będzie akurat słynny Międzynarodowy Festiwal Filmowy. To tutaj znajduje się jedna z najsłynniejszych plaży Hiszpanii, Playa de la Concha, którą widać na zdjęciu powyżej. Oby tylko dopisała pogoda! Niestety w tych okolicach pada podobno więcej niż w Londynie... W San Sebastian znajdują się podobno najlepsze restauracje w całej Hiszpanii. Ja zadowolę się świeżutkimi owocami morza w jakiejś małej knajpce koło portu.

Postrzępione szczyty - Picos de Europa

Picos de Europa. Źródło flickr (cc) - peter. clark

Ośnieżone szczyty, zielone pastwiska, głębokie kaniony i...tylko 25 km do wybrzeża. Picos de Europa to największe, wapienne pasmo Gór Kantabryjskich. Za kilka dni ruszam na szlak! Tak na prawdę będą mi jednak towarzyszyć przez większą część podróży. Choć większa część trasy prowadzi przez wybrzeże, wystarczy się odwrócić, by zobaczyć góry.

To jednak nie wszystko. Zarówno w drodze na północ Hiszpanii, jak i w drodzę powrotnej do Andaluzji zatrzymywać się będę w najładniejszych miejscach regionu Kastylia i León...Za mną już Salamanka, Zamora i León. Przede mną i Burgos, Valladolid, Avila i Segowia....Będzie się działo:)

CUENCA - WISZĄCE DOMY

2011-09-11T15:48:00.004+02:00

Wyglądasz przez okno, a tam...ziejąca przepaść. Zupełnie, jak w Rondzie. Tym razem jednak opuszczamy słoneczną Andaluzję i przenosimy się do centrum kraju, do niesamowitej Cuenki. To tam - na wapiennych skałach fantazyjnie wyrzeźbionych przez wodę i wiatry - już w średniowieczu postanowiono wybudować tajemniczo wyglądające i brzmiące budowle - Wiszące Domy.

Skrawek Hiszpanii w prezencie?

W późniejszych czasach na skałach "zawieszono" kolejne budynki. I choć ich widok z mostu San Pablo robi niesamowite wrażenie, prawdziwymi perełkami Cuenki są trzy wiszące domy pochodzące z piętnastego wieku.

- O rany!!! - spodziewałam się, że widok wiszących domów mnie zaskoczy, ale rzeczywistość przebiła moje wszelkie oczekiwania. Dlaczego? Zobaczcie zdjęcie poniżej.

Okazało się, że mam wyjatkowe szczęście. Tylko na dwa tygodnie jeden z "wiszących domów" został opakowany niczym prezent. A wszystko w ramach akcji promocyjnej miasta.

Dziewięćset metrów kwadratowych jedwabnego materiału i ponad kilometr czerwonej wstążki - tyle było potrzeba, by stworzyć ten nietypowy prezent.

Opakowana w jedwab, czy nie, Cuenka to jedno z najbardziej niesamowitych miast Hiszpanii...

TAVIRA - PORTUGALIA PO SĄSIEDZKU

2011-09-06T19:59:00.003+02:00

Rzeźby z piasku na jednej z plaż południowej Portugalii, źródło (cc) - stylestr1

Lubię odwiedzać Portugalię. Tak po prostu wsiąść do samochodu i po dwóch godzinach jazdy zatopić się w zapachu Atlantyku, smaku suszonego dorsza i widoku niebieskobiałych płytek zdobiących ściany domów. Mimo podobieństw do Andaluzji, południowa Portugalia nadal wydaje mi się przyjemnie egzotyczna. Jeśli przebywając na wakacjach w Andaluzji myślicie o wycieczce do Portugalii, Tavira jest idealnym miejscem na spotkanie z tym krajem.

Kolorowe miasto

A wszystko za sprawą tak charakterystycznych dla całej Portugalii (i Hiszpanii też, choć w nieco innych kolorach!) azulejos: ceramicznych płytek, które zdobią od balkonów, przez klatki schodowe po całe fasady domów. Nie inaczej jest w Tavirze.

Wśród wąskich i zakurzonych uliczek wznoszą się niewysokie kamieniczki, które podczas pierwszej wizyty mogą wywołać lekki uśmiech na twarzy. Wyglądają bowiem troszkę, jak...domy wyłożone kuchennymi kafelkami.

Kościółki, zamek i rzymski most

Igreja de Santa Maria do Castelo - najstarszy z ponad trzydziestu kościołów Taviry

Dużo uroku dodaje Tavirze jej położenie nad rzeką Gilão. Obie części miasteczka spina odbudowany w VI w. rzymski most. I właśnie z jego perspektywy przyjemnie jest popatrzeć na starą zabudowę i pastelowe fasady domów.

Można też wspiąć się w okolice ruin średniowiecznego zamku, skąd roztacza się przyjemna panorama całego miasta. Tuż obok nich znajduje się egzotyczny ogród i jeden z...trzydziestu siedmiu kościołów Taviry. To Igreja de Santa Maria do Castelo, która zajęła wybudowany przez muzułmańskich poprzedników meczet.

Kogucik sprawiedliwości

W Tavirze - jak w całej Portugalii - na każdym kroku można zobaczyć i kupić kolorowe koguciki. To taki portugalski "smok wawelski", którego historię zna chyba każdy mieszkaniec kraju. W końcu kogut jest bohaterem bodaj najsłynniejszej portugalskiej legendy.

A było to tak...Pewnego razu w miejscowości Barcelos w północnej Portugalii, zatrzymał się pielgrzym zmierzający do Santiago de Compostela w Galicji. Niestety na miejscy został oskarżony o kradzież srebrnego naczynia, które zaginęło pewnemu bogaczowi. Skończyło się sądem i...wyrokiem śmierci przez powieszenie. Jako ostatnie życzenie, pielgrzym poprosił o ponowne spotkanie z sędzią.

- Jeśli jestem niewinny, to ten kogut, którego miałeś właśnie panie zjeść na obiad, wstanie i zapieje - miał zapewnić pielgrzym.

Jak się pewnie domyślacie, kogut ożył, gdy na szyi pielgrzyma zaczęto zaciskać sznur. Skazańca uwolniono, a on sam po latach miał przybyć do Barcelos i ufundować pomnik z wizerunkiem -kogo by innego?- koguta. Od tamtej pory jest on symbolem walki o sprawiedliwość i samej Portugalii.

Portugalskie ciacha

Wizyta w miasteczku zbliża się do końca, więc pora coś przekąsić. Ze wszystkich portugalskich specjałów - a jest ich co niemiara - moim ulubionym jest pastéis de nata: malutka tarta z budyniowym nadzieniem, której korzenie sięgają lizbońskiej dzielnicy Belém.

Podobno tradycyjną recepturę znają tylko trzy osoby na świecie i choć jest mało prawdopodobne, by akurat był to któryś z cukierników z Taviry...i tak warto spróbować! Na starówce w Tavirze nie będzie problemu z ich zakupem.

Lenistwo w kolorze złota

Isla Tavira, dobry pomysł na odpoczynek, źródło flickr (cc) - dac

Zaledwie kawałek od brzegu znajduje się Ilha de Tavira - podłużna wysepka, na którą dostać się można za niecałe dwa euro stateczko-taksówką. Raj dla miłośników złotych, piaszczystych plaż i smakoszy owoców morza.

I nie martwcie się, że już prawie jesień. W południowej Portugalii jeszcze przez jakiś czas będzie na pewno słonecznie :)

ZACHÓD SŁOŃCA NAD ALHAMBRĄ

2011-08-25T18:46:00.001+02:00

Jeszcze w połowie czerwca górskie szczyty były ośnieżone, źródło (cc) - momo go

Poszukiwanie najpiękniejszych zachodów słońca zaprowadziło mnie w sierpniu do Grenady. Tą nieco sentymentalną podróż zawdzięczam pewnemu hiszpańskiemu staruszkowi, którego poznałam kilka miesięcy wcześniej w Torremolinos. Dość zaskakująco, swój udział w podjęciu decyzji o podróży miał również...Bill Clinton.

- Psst! – na zakończenie naszej burzliwej rozmowy o korridzie i gonitwach byków, starszy pan postanowił wyjawić mi swój sekret.

Sciszając głos powtórzył dwa razy:

- Nigdy nie poczujesz ducha Andaluzji, jeśli nie przeżyjesz zachodu słońca nad Alhambrą, najlepiej z punktu widokowego Mirador de San Nicolas. Od wielu lat chodzę go oglądać chociaż raz w miesiącu - ciągnął dalej. Nawet ten, no...ten cały Bill Clinton mówił, że to najpiękniejszy zachód słońca na świecie.

Niebo nad Granadą...źródło (cc) - franz88

Dwa miesiące później pojechałam do Grenady, ale starszego pana już nie spotkałam.

Było za to wiele innych osób. Mimo, że do zachodu słońca brakowało jeszcze dwóch godzin, punkt widokowy tętnił życiem. W powietrzu czuć było atmosferę oczekiwania, a najlepsze miejsca na murku były już zajęte.

Oczekując na zachód słońca nad Alhambrą...

Wśród zebranych było sporo turystów, chociaż nie brakowało też miejscowych. Wielu miało ze sobą kanapki, napoje i aparaty fotograficzne. Z każdą minutą robiło się coraz tłoczniej.

Punkt widokowy zaczyna się zapełniać...

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, radosny gwar zebranego tłumu rozdarł lekko ochrypły głos cygańskiego grajka (posłuchaj podobnego występu), który od godziny krążył po placyku ze swoją starą gitarą i szklaneczką zimnego piwa.

Mijały kolejne godziny, ale na placu czas jakby się zatrzymał. Nawet po północy tylko nieliczni decydowali się na powrót do swoich hoteli i domów.

Siedzieliśmy tak na rozgrzanym od słońca murku wpatrując się, jak urzeczeni na podświetlone mury Alhambry i tajemniczo majaczące w tle szczyty Sierra Nevada. Słuchaliśmy pełne pasji flamenco i nie chcieliśmy, aby ta chwila kiedykolwiek się skończyła...

ANDALUZYJSCY "JASKINIOWCY" - GUADIX

2011-08-17T11:46:00.002+02:00

Na pierwszy rzut oka wydaje się całkiem zwykłym, sennym miasteczkiem. Tylko kafelkowy obrazek, zawieszony na jednej ze ścian dworca i przedstawiający małe domki wyrastające ze skał, jest zapowiedzią tego, co nas tutaj czeka. Guadix to niezwykłe miejsce, w którym znajduje się jedna z największych na świecie dzielnic zamieszkałych przez..."jaskiniowców".

Do Guadixu dojechałyśmy porannym pociągiem z Granady. Podróż - wśród gajów oliwnych i majaczących w oddali szczytów Sierra Nevada - trwała zaledwie godzinę.

Jak się okaże - im dalej w głąb miasteczka, tym ciekawiej. Po mało zachęcających obrzeżach, z których zapamiętam tylko kilkanaście kotów leniwie okupujących cień rzucany przez starego łazika, przyszła kolej na starówkę, której sercem jest ukończona w osiemnastym wieku katedra.

Stare miasto Guadixu, w tle katedra

Mimo wczesnej pory, centrum Guadixu tętniło życiem. Starsi panowie grali w parku w domino, nieco młodsi okupowali bary sącząc kawę i gorącą czekoladę. Typowy poranek w typowym andaluzyjskim miasteczku.

- Przepraszam, jak dojść do dzielnicy jaskiń? - mimo, że mieszkania wydrążone w skałach są największą atrakcją Guadixu, ciężko było znaleźć jakąkolwiek wskazówkę, gdzie się znajdują.

- Widzisz te wzgórza, o tam, na prawo? - odpowiedział zapytany mnie chłopak. - Idźcie w tym kierunku, pod górę. Jak zobaczycie kominy wyrastające z ziemi, to znaczy że jesteście już na miejscu. To tylko kilkanaście minut drogi. Ja też tam mieszkam - podkreślił z uśmiechem na twarzy.

Dzielnica mieszkalnych jaskiń w Guadix (Barrio de Santiago)

- A więc tak wyglądają współcześni "jaskiniowcy"? - pomyślałam. Ubrany w elegancki garnitur i markowe buty, nie pasował do mojego wyobrażenia o mieszkańcach jaskiń.

Kominy wyrastające z ziemi - to znak, że jesteśmy w dzielnicy jaskiń

W rzeczywistości, mieszkania wykute w skałach wcale nie należą wyłącznie do najbiedniejszych, jak miało to miejsce jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Satelita, bezprzewodowy Internet, jacuzzi - wielu współczesnych "jaskiniowców" żyje sobie całkiem wygodnie. Część mieszkań została zamieniona na luksusowe pensjonaty.

Dzielnica jaskiń w Guadix - źródło flickr (cc) - deanka

Dzielnica jaskiń wygląda, jak scenografia do jakiegoś filmu science - fiction. Z pofalowanej ziemi i poszarpanych skał co rusz wyrastają białe, chropowate kominy świadczące że pod nimi toczy się życie. Zimą, gdy z kominów wydobywa się czarny dym, to miejsce musi wyglądać jeszcze bardziej abstrakcyjnie.

Krajobraz uzupełniają bielone fronty o miniaturowych drzwiczkach "przytulone" do skał. W tle - najwyższe pasmo górskie Hiszpanii, Sierra Nevada. Jeszcze w czerwcu ich szczyty pokrywał śnieg.

Wejście do mieszkania - jaskini

Początki społeczności "jaskiniowców" na tych terenach sięgają najprawdopodobniej XVII w. Zaczęło się od Maurów, którzy zamieszkując tutaj chcieli uciec przed prześladowaniami religijnymi.

Nieco później, pomysł wydrążenia własnego mieszkania w skale podchwycili ci, którzy nie dysponowali środkami na zakup tradycyjnego domu.

Wnętrze mieszkalnej jaskini

Miałyśmy ogromną ochotę zajrzeć do wewnątrz jednego z takich domów i to wcale nie tylko z ciekawości. Słońce prażyło okrutnie, a jaskinie słyną z tego, ze prawie przez cały rok w ich wnętrzu panuje przyjemne 20ºC - 22ºC. Przyjemna odmiana, biorąc pod uwagę fakt, że na zewnątrz termometr pokazywał czterdzieści stopni w cieniu.

Sypialnia urządzona w jaskini

Na szczęście można zajrzeć do Muzeum Jaskiń Mieszkalnych, które pokazuje, jak wyglądało życie w ich wnętrzu cztery wieki temu. A wewnątrz chłodno - zupełnie, jakby ktoś włączył niewidzialną klimatyzację.

W kolejnych pomieszczeniach odtworzono osiemnastowieczną kuchnię, sypialnię, winnicę, a nawet warsztat rzemieśliczy, w którym wyrabiana była ceramika i gliniane naczynia.

Widok na stare miasto Guadixu z dzielnicy jaskiń

Na sam koniec zostawiłyśmy sobie punkt widokowy, z którego rozpościerał się widok na całą okolicę i stare miasto.

Tak, tak - kto będzie w Granadzie koniecznie powinien wybrać się chociaż na kilka godzin do pobliskiego Guadixu. Niezwykłe widoki gwarantowane.

KADYKS W ŚRODKU LATA

2011-08-11T17:40:00.002+02:00

To miało być pracowite popołudnie. Pojechałam do Kadyksu, żeby napisać kilka tekstów patrząc w głębię Atlantyku (czytaj: w bardziej inspirujących okolicznościach). Na mojej ulubionej plaży La Caleta nie udało mi się nawet otworzyć parasola, o laptopie nie wspominając. Niech żyje sierpień, miesiąc pustych miast i pełnych plaż!

Stojąc tak nad plażą z aparatem, laptopem i parasolką przypomniała mi się historia, jak w 2009 r. z planu filmowego "Knight and Day" (Tom Cruise i Cameron Diaz) na plażę La Caleta uciekło siedem byków. Teraz byków nie było, ale i tak...uciekłam.

Na szczęście nie wszędzie było aż tak tłoczno. W miejscu ze zdjęcia poniżej pracowałoby się nieźle, gdyby nie fakt, że bez cienia po pierwsze byłoby za gorąco, a po drugie - na ekranie laptopa nic by nie było widać.

Zawsze pozostaje jednak spacer po pustej starówce. Katedra w Kadyksie to jeden z najładniejszych zabytków, jakie można w Andaluzji zobaczyć.

A już jutro podróżuję do Granady! Za kilka dni dam znać, jak tam wygląda środek lata...

PLAŻOWANIE I KRABOWY KRAMIK

2011-08-04T15:29:00.001+02:00

Dziś przeniesiemy się nad Atlantyk. Naszym celem jest uroczy kurort Conil de la Frontera położony niecałe pięćdziesiąt kilometrów od Kadyksu. Śmiem stwierdzić, że to właśnie tutaj znajdują się jedne z najładniejszych plaż Andaluzji. Oprócz plażowania można też usiąść w cieniu palmy i... possać gotowaną łapę raka.

Gdy słońce chyli się ku zachodowi i na skórze zaczynają się pojawiać pierwsze oznaki gęsiej skórki, życie Conilu przenosi się z plaż na starówkę.

Wysmarowane olejkiem do opalania tłumy przemieszczają się jak na zawołanie w głąb wąskich uliczek pachnących smażonymi owocami morza i kuszącymi sklepami z pamiątkami.

Zachód słońca nad Conil de la Frontera...widok z plaży

Wakacyjny rytm dnia daje mi się we znaki, więc i ja pakuję ręcznik do torby i zmierzam w kierunku starego miasta. Wystarczy przejść przez ulicę.

Choć wąskie uliczki Conilu w niczym nie przypominają już maleńkiej rybackiej wioski, którą było jeszcze kilkadziesiąt lat temu, to przyjemnie jest wtopić się w ten zrelaksowany hiszpański gwar.

Ciasne, brukowane uliczki ustrojone kolorowymi kwiatami, wakacyjna atmosfera i dobre jedzenie - czego chcieć więcej?

Już miałam zamówić owocowy koktajl, gdy...

- Mamo, mamo! Kup mi ruską łapę! - usłyszałam podekscytowany głos małego chłopca.

Brzmi podejrzanie, prawda? Mama chłopczyka nie wyglądała na poruszoną, więc to musiał być jakiś lokalny przysmak. Żadne barbarzyńskie zachcianki.

Zaciekawiona rozejrzałam się dookoła i ze zdumieniem zobaczyłam oblegany przez opalonych Hiszpanów kramik z morskimi stworzonkami przygotowanymi na wynos. Wyglądało trochę, jak budka z lodami, jednak do ssania i lizania były tylko łapy raków i inne potworki pachnące morzem.

Moja ciekawość była większa niż ochota na owocowy deser. Kilka chwil później stałam przed szklanym kramikiem usiłując wybrać kraba, którego następnie...nie umiałam zjeść.

- A może tutkę z camarones? - zaproponował z uśmiechem pan sprzedawca.

Camarones to takie maleństwa przypominające nieobrane z głów i pancerzyków krewetki. Wizualnie nie zachęcają, ale trzeba było spróbować. Podobnie, jak patas rusas - odnóża raka. Pomyślałam, że muszą być smaczne, skoro tyle osob zamiast lizaków wybierało ssanie tych czerwonawych łap.

Zadowolona z zakupów rozwinęłam paczuszkę na jednej z ławeczek. Z camarones poszło łatwo, bo połyka się je w całości. W tej trójkątnej tutce wyglądały trochę jak prażony ryż.

Z rakiem poszło równie gładko. Wystarczy lekko ponadgryzać pancerzykowatą łapę i do ust spływa bialutkie mięsko o całkiem przyjemnym smaku. Gdyby nie skrzypienia pancerzyku, rakową ucztę zaliczyłabym do nadzwyczaj udanych.

Najgorzej poszło mi z krabem. Od czego zacząć? Co się je, a czego nie? Żałowałam, że nie było ze mną znajomych, którzy długie miesiące spędzili w Azji i mieli doświadczenie w tych kwestiach...

Ostatecznie krab pojechał do domu i z pomocą Internetu dowiedziałam się jak go przygotować. Z emocji nie pamiętam, jak smakował...

ps. Macie jakieś podobne doświadczenia gastronomiczne? Co Wam zasmakowało, mimo, że wizualnie zniechęcało?

SEWILLA - W LABIRYNCIE CIASNYCH ULICZEK

2011-08-01T13:40:00.003+02:00

Było krótko przed północą, a termometr nadal wskazywał ponad 30ºC. W ciepłe, piątkowe wieczory sewilijska starówka przypomina zwykle gwarne targowisko pełne ludzi, hałasów i przemykających po brukowanych uliczkach bryczek. Tym razem było inaczej.Na placu katedralnym byłam tylko ja, miejscowy grajek i zaledwie kilku spacerowiczów.
Bo w lipcu i sierpniu prawie milionowe miasto robi się dziwnie puste. Mieszkańcy Sewilli uciekają do swoich drugich domów nad ocean, studenci wracają do swoich miast, a turyści dużo chętniej wybierają plażowanie, niż zwiedzanie zabytków przy temperaturze kojarzącej się bardziej z Afryką niż Europą.

Po prawie pięciu latach od przeprowadzki do Sewilli postanowiłam znów pospacerować - tak bez celu - po uliczkach, dziedzińcach i zaułkach starego miasta. Jeśli będziecie tutaj latem, koniecznie zróbcie to samo: zaplanujcie wizytę tak, by dawną dzielnicę żydowską - Barrio de Santa Cruz odwiedzić późnym wieczorem/ nocą.

Choć jej wąskie uliczki nawet w ciągu dnia są przyjemnie zacienione, to jednak dopiero koło północy jest na tyle przyjemnie, by z chęcią opuścić klimatyzowane pomieszczenie. Wiele kwiatów zaczyna pachnieć dopiero, gdy zajdzie słońce...

Zapraszam dziś na spacer po najbardziej klimatycznej dzielnicy stolicy Andaluzji...

1. Spacer po Barrio de Santa Cruz zacząć można na przykład tutaj, przy wejściu do królewskiego pałacu - Reales Alcazares. Jeszcze tylko kilkadziesiąt kroków na wprost i w prawo i jesteśmy w najładniejszej części Sewilli.

2. Najpierw jednak miniemy jedną z największych gotyckich świątyń na świecie - sewilijską katedrę. A tuż koło niej - Giralda, symbol miasta - dzwonnica kościelna, która pierwotnie służyła jako minaret.

3. Na początek spaceru - mój ulubiony zaułek. Ten niski tunel łączy dawną dzielnicę żydowską z dziedzińcem prowadzącym do placu katedralnego. Jest dość niski - podobno, by przejeżdżający tędy w średniowieczu rycerze...nie rozpędzali się za bardzo gnając konno do królewskiego pałacu.

4. A to już kafelkowy obrazek, który znalazłam na jednym z murów w innej części miasta, na Trianie. Tak wygląda ta sama uliczka ze zdjęcia powyżej, ale z drugiej strony.

5. Uliczki dawnej dzielnicy żydowskiej są bardzo wąskie. A co z samochodami? Tutaj akurat żaden się nie wciśnie, ale po niektórych tylko nieco szerszych, Sewilijczycy pędzą jak szaleni, chociaż wydaje się to fizycznie niemożliwe.

6. A to już charakterystyczny dla tej dzielnicy obrazek. Barów tapas, z których wydobywają się przyjemne zapachy smażonych rybek, czosnku i oliwy z oliwy jest pod dostatkiem.

7. Jeszcze nigdzie, aż tak nie zwracałam uwagi na kolory budynków, jak tutaj. A jest na co popatrzeć: fasady i wykończenia bywają czerwone, rdzawe, niebieskie, żółte, piaskowe, pomarańczowe...

8. Odwieczny dylemat wybierających się na spacer po Santa Cruz: zabrać mapę, czy nie? Ja będę się upierać, że...nie. Po pierwsze, niektóre uliczki są tak małe, że nie widnieją na żadnej mapie, a po drugie kluczenie bez celu jest dużo przyjemniejsze niż koncentrowanie się na konkretnych obiektach.

9. "Tradycja i...brutalna rzeczywistość" - charakterystyczne sukienki flamenco sprzedawane w większości sklepów z pamiątkami są..."made in China". Te prawdziwe, hiszpańskie i dużo bardziej eleganckie można kupić w specjalnych sklepach, których również pełno na starym mieście. Jednak zamiast kilkunastu euro, czeka nas wydatek przynajmniej 150 euro...

10. Z dzielnicą związanych jest wiele legend. Ta uliczka prowadzi na patio, z którym związana jest historia..."mistrza uwodzenia", don Juana. Dla mnie jednak Patio de Doña Elvira jest głównie sympatycznym dziedzińcem porośniętym drzewkami pomarańczy, gdzie znajduje się bar specjalizujący się w...oliwach z oliwy. Nigdy wcześniej nie przypuszczałam, że oliwa potrafi mieć tyle smaków!

11. A to już dowód na to, że spacerując po Sewilli, warto czasem zadrzeć głowę i podziwiać widoki...pod balkonami. Tutaj nigdy nie wiadomo, gdzie czai się coś ładnego...

RONDA - MIASTO U STÓP WĄWOZU

2011-07-25T17:30:00.004+02:00

Pominięcie Rondy podczas podróży po Andaluzji powinno być zakazane.

Jeszcze nie wiem, kto miałby ten zakaz wydać i czym groziłoby jego złamanie, ale tak powinno być.

Z braku odpowiedniego prawa, napiszę tak: jedźcie do Rondy!

A jak już pojedziecie, przekonacie się, że jej mieszkańcy to prawdziwi twardziele o nerwach ze stali. Dlaczego? Wielu z nich mieszka nad przepaścią i każdego poranka, odsłaniając drewniane rolety, zagląda w paszczę wąwozu o głębokości stu sześćdziesięciu metrów. Chcecie poczuć, jak to jest? Bardzo proszę!


Wąwóz El Tajo w Rondzie: źródło (cc) - wax115

Miasto rozdarte na dwa kawałki...Ronda

To jeszcze nie wszystko. Ten upiorny wąwóz dosłownie rozdziera Rondę na dwie części. Żeby przejść ze starej, założonej jeszcze w średniowieczu dzielnicy, do nowszej, trzeba przeciąć jeden z trzech mostów.

Poniżej zdjęcie mapy Rondy wykonanej z kolorowych kafelków. Jak widać: po prawej stronie znajdują się zabudowania. Po lewej stronie również (widoczna jest także arena walk byków)...tylko w sam środek wdziera się rzeka i wyrzeźbiony przez nią wąwóz.

Wśród trzech mostów, najbardziej niesamowity jest tzw. Puente Nuevo. Krążą legendy, że jego twórca - po zakończnej budowie - rzucił się w przepaść, żeby nigdy nie próbować stworzyć czegoś równie doskonałego i pięknego.

Most jest wysoki na 90 metrów. To mniej więcej tyle, ile liczą trzydziestopiętrowe wieżowce.

Kto zażyczyłby sobie bliższego spotkania z wąwozem, istnieją przynajmniej dwie opcje:

1. Delektować się widokami z wysuniętego w przepaść tarasu jednej z kilku restauracji.

2. Wejść w jego głąb po 365 schodkach wybudowanych przez chrześcijańskich jeńców w czasach, gdy miastem rządzili Maurowie.

Znacie już pierwszy powód, dla którego warto przyjechać do Rondy. O innych atrakcjach napiszę już niedługo...

MIJAS - BIAŁE MIASTECZKO I OSIOŁKI

2011-07-20T22:07:00.004+02:00

Wjeżdżając do Mijas musiałam zmrużyć oczy.

Ostre słońce Costa del Sol odbijało się od białych ścian domów, oślepiając nieprzyzwyczajony do takiej jasności wzrok.

Wzgórze, na którym przycupnęła stara część miasta, z oddali wyglądało jak przyprószone śniegiem.

Tymczasem, "białym puchem" okazały się przytulone do siebie ściany niewielkich domów, które – dla ochrony przed prażącym słońcem – pobielane są od wieków chropowatym wapnem. Pomiędzy domami, których kolor wyraźnie odcina się od błękitnego nieba, wiły się wąziutkie uliczki i zacienione placyki.

Widok na białe domki Mija

Jest jednak coś, co odróżnia Mijas od innych białych miasteczek Andaluzji.

Ma cztery kopytka, uparty charakter, donośny ryk i na czubku włochatego łebka nosi plakietkę informującą, że jest...taksówką. A właściwie osiołkową taksówką.

Osiołkowe taxi

Mijas jest jedną z kilku hiszpańskich miejscowości, które oferują usługi tzw. "burro taxi - osiołkowych taksówek".

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu zwierzaki wykorzystywane były do pracy w polu, jednak wraz z uprzemysłowieniem andaluzyjskiej wsi, ich rola uległa zmianie.

W Mijas konkretnie, wszystko zaczęło się od turystów, którym osiołki tak przypadły do gustu, że wracający z pola chłopi bardzo często byli proszeni o zatrzymanie się i pozwolenie zrobienia zwierzakom pamiątkowych zdjęć.

Osiołkowy postój taksówkowy

I tak narodził się pomysł, by niechciane już w rolnictwie osiołki pełniły role "turystycznych ambasadorów Mijas", wożąc ich na swoich grzbietach po najładniejszych zakątkach miasteczka. Takich nietypowych "taksówek" jest w Mijas około 70.

Pustelnia w Mijas

Idźmy jednak dalej. Na wprost osiołkowego postoju taksówek znajduje się maleńka, wydrążona w skale pustelnia. Powstała w miejscu, w którym w XVI w. miała ukazać się kilku pasterzom Matka Boska.

Zaraz obok pustelni znajduje się restauracja i punkt widokowy, skąd rozciągają się piękne widoki na Wybrzeże Słońca.

W dole Mijas Playa i Fuengirola

Po sąsiedzku znajduje się także pierwszy z wielu sklepów z pamiątkami, w których królują wyroby z wielokolorowej ceramiki.

Sklep z pamiątkami w Mijas

Ceramika w Mijas

Najpiękniejsze zakątki miasteczka znajdują się jednak kilka minut spacerem stąd. Trzeba tylko wspiąć się po dość stromych schodach, które stanowią bramę do urokliwych uliczek starego miasta.

Choć większość turystów zmierza od razu do powstałej w 1900 r. areny walk byków i parku, w którym zbudowano dwie fontanny, które wieczorami zmieniają swoje kolory w rytm muzyki - dla mnie największą przyjemnością było po prostu zanurzenie się w urokliwe, brukowane uliczki pełne kawiarenek i domów z - oczywiście - bielonymi wapnem ścianami.

Kawiarenki, bary, tawerny...uliczki Mijas

Uliczki Mijas, "kocie" detale

A po zwiedzaniu miasta...zostaje nieco bardziej "leniwa" część Mijas - Mijas Playa, czyli długi pas wybrzeża zachęcającu do wypoczynku. Wystarczy tylko zjechać serpentynowatą drogą w dół.

Mijas Playa, czyli nadmorska część miasteczka

No to wypocznijmy trochę. W słońcu i pod parasolkami miejsca jest pod dostatkiem:)

HISZPAŃSKI POMIDOR O KILKU TWARZACH

2011-07-16T09:50:00.003+02:00

Źródło (cc) -Pressebereich Dehner Garter Center

- Co robisz?

- Wiesz...w sumie to, co widać - kroję pomidora na kanapkę - odpowiedziałam nieco zdziwiona pytaniem.

- A czemu go nie wetrzesz w tą grzankę? O, właśnie tak...?

Miguel - mój nowy kolega z pracy - pospiesznie zgarnął z wiklinowego koszyka małego czerwonego pomidorka.

Przekroił go dokładanie w połowie i taką jedną połówkę szybkimi ruchami wtarł w gorącą grzankę, polał oliwą z oliwy i posypał solą. W ten sposób, pewnego słonecznego poranka na Costa Brava poznałam pierwszy z "klasyków" hiszpańskiej kuchni - pan tumaca.

Pan tumaca, źródło flickr (cc) - jlastras

O ile pan tumaca (uwaga, podawany także jako zakąska, nie tylko grzanka na śniadanie) swoim rodowodem sięga Katalonii, o tyle kolejna "pomidorowa odsłona" związana jest z Andaluzją.

Rzecz dzieje się w Sewilli, w barze którym zazwyczaj jadam śniadanie.

Ja: Poproszę grzankę z pomidorem.

Kelnerka: Nie ma pomidora, skończył się.

Ja: W takim bądź razie poproszę grzankę z samym masłem.

Kelnerka: Dobrze, chociaż....- i tu pani tajemniczo zniżyła głos - mam COŚ TAKIEGO, po czym spod lady wyciągnęła talerz z pokrojonym w cienkie plasterki pomidorem.

"Nie ma pomidora, ale jest COŚ TAKIEGO" - jak na zdjęciu...źródło flickr (cc) - najlaa

Aha. Czyli pomidor w plasterkach NIE JEST pomidorem. Będzie trzeba przyswoić nową teorię - pomyślałam rozbawiona.

Co w takim bądź razie jest pomidorem, który nadaje się na andaluzyjską grzankę?

Pomidor w płynie. Oczywiście w wielu miejscach dostaniemy zwykłego pomidora w plasterkach, jednak większość barów serwuje (w szklaneczkach, dzbaneczkach, a nawet...cukiernicach) pomidora zmiksowanego z oliwą z oliwy, solą, pieprzem, czasem czosnkiem.

Na kanapce wygląda to mniej więcej tak.

Pomidor w płynie...- źródło flick (cc) - Amberly y David

Teoretycznie jest podobne do katalońskiego pan tumaca, choć jeśli pomidorowej miksturki nałożymy zbyt szczodrze, można się pobrudzić. Pan tumaca jest - ujmując elegancko - subtelniejszy. Nic nie ma prawa się wylać, chyba że przesadzimy z oliwą z oliwy.

Ale i na to jest sposób. Przed polaniem grzanki oliwą, trzeba zrobić nożem malutkie otworki, dzięki którym oliwa wniknie w chlebowe szczelinki. Tą samą technikę można zastosować przy nakładaniu płynnego pomidora.

W grzance należy zrobić nożem otworki...i oliwa już się nie przeleje -źródło flickr (cc) - El Hermano Pila

Bogatsi o wiedzę z zakresu nakładania na grzankę pomidora i oliwy z oliwy możemy przejść do prawdziwego hitu hiszpańskiej gastronomii - gazpacho andaluz.

Zaraz za paellą to chyba najbardziej popularne danie rodem z Hiszpanii, a dokładanie Andaluzji. Gazpacho to nic innego jak zupa - chłodnik i w której skład wchodzą zmiksowane pomidory, oliwa z oliwy, sól, pieprz chleb, czosnek (...).

"Gazpacho RIQUISISISIMO", czyli chłodnik pomidorowy przeprzeprzepyszny - źródło flick (cc) - 3oheme

Nigdy nie przepadałam za zimnymi zupami, ale gdy za oknem powiewa znad Sahary i termometr wskazuje 40ºC w cieniu, wierzcie mi, że nie ma nic przyjemniejszego niż łyk zmrożonego gazpacho.

Tak, łyk. Nie łyżka. Można zjeść zupę w klasyczny sposób, z głębokiego talerza, ale lokalne bary tapas podają je bardzo często w szklaneczkach. Z lodem, wprost ze szklanego dzbaneczka przechowywanego w lodówce. Latem w andaluzyjskich barach królują szklaneczki zimnego piwa i pomidorowy chłodnik.

A oto szklaneczka gazpacho - źródło flickr (cc) - Morydd

Ostatni wątek dotyczyć będzie corocznej wojny na pomidory, zwanej La Tomatina, która odbywa się w niewielkiej miejscowości Buñol, położonej niedaleko Walencji.

Z całej Hiszpanii dowożone są do Buñol tony pomidorów, by następnie ponad 40 tysięcy przybylych tu osób mogło się nimi obrzucać...Jest to tradycja sięgająca mniej więcej 1945 roku.

Podczas "wojny" zużytych zostaje ponad 100 ton pomidorów.

Widoki "powojenne", czyli wielka pomidorowa mazia - źródło flickr (cc) - RenoTahoe

Pomidor pod taką - jak na zdjęciu - postacią, nie trafia już na żadne kanapki. Na chodnikach zbiera się za to "dywanik" sięgający nawet 25 centymetrów...

W KSIĘŻYCOWĄ JAŚMINOWĄ NOC

2011-07-12T12:45:00.002+02:00

Sprzedawca jaśminu - za dnia. Źródło flicker (cc) - emilio labrador

Wszystko zaczęło się od sprzedawcy jaśminu.

Spacerował po nadmorskim bulwarze z wiklinową tacą obładowaną uplecionymi w trójkąciki kwiatami jaśminu.

Kosztowały chyba pół dinara. Nie pamiętam dokładnie. To było już dziesięć lat temu.

Pamiętam za to, że granatową noc rozświetlały kolorowe fontanny, migoczące nad wejściami do restauracji neony i przeglądający się w spokojniej tafli morza księżyc. I tylko kołyszące się na lekkich falach jachty brzęczały miarowo wypełniając nocne odłosy tunezyjskiego Port El Kantaoui.

Choć sprzedawca jaśminu zboczył do jednej z wąskich uliczek odchodzących od portu, w powietrzu jeszcze przez kilka chwil unosiła się mgiełka słodkiego, nieco duszącego kwiatowego zapachu.

W tamtą księżycową noc pachnącą jaśminem po raz pierwszy pomyślałam, że chciałabym kiedyś mieszkać w jednym ze śródziemnomorskich krajów.

Tak mniej więcej wspominam tamto miejsce - Port El Kantaoui (Tunezja). Źródło (cc) - johnmuk

I wcale nie dla słońca i 20ºC w listopadzie, ale dla ich zapachów: mieszanki jaśminu, owoców cytrusowych, smażonych na oliwie z oliwy krewetek, lawendy i innych mniej lub bardziej egzotycznych roślin.

Kwiat jaśminu (lub gatunku z tej samej rodziny...), źródło (cc)

Sześć lat po spotkaniu ze sprzedawcą jaśminu w Tunezji mieszkałam już w Andaluzji. I choć od Morza Śródziemnego dzielą mnie dwie godziny jazdy samochodem, to pod moim sewilijskim blokiem rośnie ogromny jaśminowiec przypominający moje dawne marzenia...

PS. Jaśmin w Tunezji pachnie nieco inaczej niż w Hiszpanii. Inaczej też pachnie ten w Polsce. Istnieje podobno kilkaset gatunków tej rośliny, więc nawet wyglądem się różnią...Ale wszystkie bardzo lubię wąchać. Bez wyjątku.

GIBRALTAR I JEGO LOTNISKO

2011-07-07T12:36:00.006+02:00

źródło flickr (cc) - quikelopez

Gibraltar ma najbardziej intrygujące lotnisko w całej Europie.

Żeby dostać się do miasta trzeba przejechać lub przejść pieszo drogę, która...krzyżuje się z czynnym pasem startowym.

Innej opcji nie ma.

Gdy zbliża się pora startu lub lądowania - opadają szlabany i droga przecinająca pas zostaje zamknięta. Przy odrobinie szczęścia, z odległości kilkunastu metrów zobaczymy rozpędzający się i ciężko wzbijający się w powietrze samolot. Równie interesujące jest obserwowanie startu lub lądowania samolotu z jednego z wielu punktów widokowych wznoszącej się ponad 400 m n.p.m. gibraltarskiej Skały.

Po środku widać ciągnący się ku morzu pas startowy. Przecinająca go żółta nitka, to jedyna droga dojazdowa do miasta, źródło Google Maps

- Madame, proszę się nie zatrzymywać. Proszę iść dalej - w pierwszej chwili nawet nie zorientowałam się, że stojący jakieś kilkanaście metrów ode mnie policjant z megafonem mówił właśnie do mnie. Bo niby dlaczego?

Stałam pośrodku gibraltarskiego pasa startowego z aparatem w ręku i z rosnącym napięciem fotografowałam Boeinga, który najwyraźniej za kilka chwil planował odlot.

Gibraltarska Skała - żeby do niej dojść, trzeba przeciąć ruchliwy pas startowy

Silniki były włączone, w powietrzu unosił się zapach kerozyny, a ostatni pasażerowie wspinali się po metalowych schódkach na pokład.

Przecinając pas startowy...

- Powtarzam, proszę iść dalej, proszę przestać robić zdjęcia - dopiero teraz doszło do mnie, że pół Gibraltaru mogło usłyszeć policyjną komendę skierowaną do mnie.

Posłusznie - bo po co narażać się policji Jej Królewskiej Mości - zeszłam z pasa za niepozorną, metalową barierkę. Przy barierce i szlabanach ustawiono sygnalizację świetlną regulującą ruch pieszy i kołowy na pasie startowym.

A przy barierkach napis informujący że za barierkami jest czynny pas startowy i...żeby przejść go szybko

- Będzie startował, czy nie? - z rozmyślań nad wstydliwym incydentem na lotnisku wyrwał mnie wysoki Niemiec, który podobnie jak ja nie mógł się wprost doczekać osławionego widoku wzbijającego się nad Gibraltar samolotu.

- Chyba tak...ale nie wiem za ile - wszystkie znaki na niebie wskazywały, że jednak dość niedługo.

Po dwudziestu minutach oczekiwania opadły szlabany, a znajomy mi pan policjant - ten od megafonu - zaczął przeganiać z pasa ostatnich turystów.

Można było się poczuć, jak przed przejściem kolejowym. No, może z takim wyjątkiem, że tuż za szlabanami kolejowymi nigdy nie widziałam...kolczatek. Tutaj tak, choć grubością nie porażała. Pan policjant przerzucił ją zamaszystym ruchem na całą szerokość drogi.

Szlaban w dół, kolczatki w ruch...zaczyna się!

Po kolejnej chwili, huk gotowych do startu silników zagłuszył wszystkie inne dźwięki dochodzące z lotniska i pasa startowego. Potem wszystko potoczyło się już bardzo szybko.

Samolot wycofał się z miejsca, w którym był zaparkowany, skierował się na lewą stronę pasa, zakręcił i kilka chwil później odkleił się ciężko od asfaltu i poszybował w górę.


Podczas gdy samolot kołuje... pan policjant czujnie pilnuje, by nikt nie wtargnął na pas

Samolot tuż przed oczami sporej grupki osób zaczyna wzbijać się w powietrze

I wyżej i wyżej....

Aż wszystko wraca do normalności...policjant ściąga kolczatki i można w końcu pójść do miasta na zakupy

Mam nadzieję, że podobała Wam się wycieczka...na pas startowy Gibraltaru. Jeśli pozostał Wam niedosyt, zapraszam TUTAJ i TUTAJ - opisuję moje zeszłorocze wrażenia ze zwiedzania Gibraltaru.

ZŁOTO W PŁYNIE - HORCHATA

2011-07-03T17:45:00.002+02:00

Jest początek lipca i z sewilijskiego nieba leje się żar.

Chociaż nie. Słowo "leje" jest jak obietnica orzeźwiającego deszczu. Może nawet burzy. Po nich jednak ani śladu.

Nad rozgrzanym asfaltem majaczą opary gorącego powietrza, które kojarzą mi się z reportażami z Sahary.

W mieszkaniu atmosfera też dość tropikalna - klimatyzacja od kilku dni coś jakby niedomagała. A termometr? Ten pokazuje, że dziś się nieco ochłodziło - "tylko" 39ºC. Mogło być gorzej. Ale żar jak wisiał, tak wisi nad stolicą Andaluzji. Jak wyrok, co go to nawet niektórzy lubią.

Dobrze, że tylko tymczasowy jest ten wyrok. Z drugiej jednak strony- wydawany jest co roku. Byle dotrwać do października i znów nastanie przyjemne 20ºC.

Jesień w Andaluzji, czyli w końcu można posiedzieć na plaży bez upałów i tłumów

Marząc o jesieni (andaluzyjskiej, oczywiście), pomyślałam O NIEJ: zimnej, orzeźwiającej i o dziwnym smaku mleczno - słodko - ziemniaczano - ziemistym.

Horchata (po polsku "orszada"), to tradycyjny napój z okolic Walencji. Kto jej nie spróbuje odwiedzając wschodnią Hiszpanię, to jakby nie zobaczył flamenco podczas pobytu w Andaluzji albo nie posmakował gotowanej ośmiornicy zwiedzając Galicję.

źródło flickr (cc) - kern.justin

Wygląda apetycznie, prawda?

A jak ze smakiem? Jeszcze kilka miesięcy temu szłam w zaparte, że jest niedobra. Że smakuje jak rozcieńczony napój z nieugotowanych ziemniaków*. A wszystko przez wspomnienie tamtej horchaty sprzed jedenastu lat na Costa Brava.

- Co to za glinianka w tym kubku? I czemu to tak dziwnie pachnie? - zapytała z grymasem na twarzy koleżanka Aga.

- Nie wiem co to właściwie jest. Horchata się nazywa - taki lokalny przysmak - po raz pierwszy zdałam sobie sprawę, że napój faktycznie pachnie i wygląda jak rozpuszczona w wodzie glina.

źródło flickr (cc) - dlothbigasian

Nie wiem, czy zadziałała psychika, czy tamten napój faktycznie był niedobry. Albo może kubki smakowe nie były jeszcze dostrojone do smaków Hiszpanii? Nie polubiłyśmy się z mrożoną orszadą. Na miłość przyszedł czas dopiero całą dekadę później. I pierwsza po latach randka wypadła w "stolicy" tego napoju, Walencji.

Kończąc kilkudniową wizytę w Walencji postanowiłam się skusić. Spacerując po centrum miasta skierowałam kroki do kultowej niemal "Horchateria de Santa Catalina" (dosłownie "Orszadownia" św. Katarzyny. Jest to bar specjalizujący się w orszadach).

- Skoro od dwustu lat serwują tutaj orszady, to chyba coś w tym miejscu i ich napojach musi być? - myślałam przełykając pierwszy łyk. I co? Zimne. Ziemiste. Ale dobre. Lekko słodkie. Orzeźwiające. DOBRE!

Jak nakazuje "tradycja", do orszady zamówiłam podłużne ciasteczka zwane "fartons", które same w sobie nie mają nic nadzwyczajnego, ale razem komponują się świetnie.

źródło flickr (cc) -Ana*

- No dobrze - powiecie - ale co to jest ta horchata?

Horchata to napój, który przygotowuje się z wody, cukru i migdałów. Ale nie tych, które znamy z paczuszek z bakaliami. To migdały ziemne (cibora jadalna) zwane w Hiszpanii chufas.

Ich uprawę w okolicach Walencji wprowadzili Arabowie podczas kilkusetletniej dominacji nad Półwyspem Iberyjskim, choć podobno napojem z migdałów ziemnych opijano się już w...starożytnym Egipcie.

źródło flickr (cc) -palm z

Prawdziwą stolicą horchaty jest Alboraya - obecnie w granicach miasta Walencji, choć kiedyś była to osobna wioska. Nic więc dziwnego, że właśnie w tej części miasta odnajdziemy orszadowe "zagłębie", w tym aleję...Orszadową.

Wzdłuż alei znajduje się mnóstwo barów z orszadą, w tym jedna - słynna także poza granicami Walencji - Horchatería Daniel, w której napojem raczy się sam Salvador Dalí.

A jeśli kogoś nie przekonuje mój opis...Jedna z legend mówi, że nazwa "horchata" wywodzi się ze zlepku hiszpańskich słów "oro" - złoto oraz "chata" - dziewczyna. Kilka wieków temu jeden z panujących monarchów miał w ten sposób zachwalić orszadę, którą podała mu pewna wiejska dziewczyna: "Esto no es leche de chufa, esto es oro, chata" ("To nie jest mleko z migdałów, to jest złoto dziewczyno!).

Nie pozostaje mi nic innego, jak życzyć smacznego! A kto orszady nie lubi...może chociaż na fartons się skusicie?

*Nie wiem, jak smakuje napój z nieugotowanych ziemniaków, ale mam swoje podejrzenia :)
** Tekst napisałam w większość w przeddzień publikacji...jak na złość (szczęście) dziś temperatura jest zupełnie inna. Od ponad dwóch tygodni w końcu nie trzeba włączać klimatyzacji! :)

WIATRAKI Z LA MANCHY

2011-06-28T16:43:00.003+02:00

- Jedź za owcami. O tam, w górę. Na samą górę - krzyknął do mnie starszy jegomość z wypalonym do połowy papierosem.

No dobrze. Skoro tak, to pojadę za tą beczącą i brzęczącą głuchymi dzwoneczkami gromadką.

Don Pedro, don Pepe, czy jak starszemu panu mogło mieć na imię - wyglądał na miejscowego. A skoro miejscowy, to na pewno wie, gdzie znajduje się ich najcenniejszy towar eksportowy - znane na całym świecie wiatraki Don Kiszota. Nic, tylko jechać za owcami w górę porośniętego wyschniętymi trawami wzniesienia.

Przez kolejne kilka minut przed oczami miałam tylko kołyszące się beżowo - szare zadki owiec i znikającą gdzieś z przodu sylwetkę pasterza z białą czapeczką.

Dookoła pusto - trawy, trochę ostów i zapach kurzu wdzierający się do samochodu przez uchylone okno. Aż trudno uwierzyć, że na samym dole byłam świadkiem eksplozji kolorów. Dominowała czerwień maków, ale nie tylko. A teraz, im wyżej tym smutniej.

Na rozwidleniu dróg stadko podreptało w prawo, a mi przyszło obrać odwrotny kierunek, bo w oddali po lewej majaczyły już wapienne sylwetki młynów, które dzięki powieści Cervantesa zrobiły zawrotną karierę na światową skalę.

Mota del Cuervo, Kastylia La Mancha

Istnieje co prawda więcej miejsc, w których zobaczyć można typowe dla La Manchy wiatraki, ale podobno to właśnie te - w Campo de Criptana - zainspirowały Cervantesa i to właśnie z nimi usiłował walczyć Błędny Rycerz Don Kichot.

- "Fortuna sprzyja naszym zamiarom bardziej, niżbyśmy pragnąć mogli. Oto patrz tam, przyjacielu Sanczo Pansa, gdzie ukazuje się trzydzieści lub więcej potwornych olbrzymów, z którymi zamyślam stoczyć walkę i wszystkich życia pozbawić; łup po nich niechaj będzie początkiem naszego wzbogacenia się, jest to bowiem słuszna wojna i doniosła służba boża znieść tak podłe nasienie z oblicza ziemi." - powiedział don Kichot do swojego giermka.

Współcześnie nie ma tu już trzydziestu wiatraków, a jedynie dziesięć. A w ich wnętrzach - informacja turystyczna, muzea i wystawy oryginalnych maszynerii. Za wejście do każdego z wiatraków trzeba zapłacić 0,60€.

I gdy tak stałam i patrzałam na te wiatraki, zaczęłam się zastanawiać...kto był bardziej szalony: don Kichot, który chciał walczyć z wiatrakami, czy my wszyscy turyści, którzy ściągamy w to miejsce, mimo, że Błędny Rycerz na prawdę nie istniał? :)

SŁOŃCE, PLAŻA, WAKACJE - TORREMOLINOS

2011-06-24T22:40:00.002+02:00

Leżałam na plażowej kanapie wśród olbrzymich pomarańczowych poduch i mrużąc lekko oczy patrzałam na błękitne niebo.

Było wczesne popołudnie i rozpalone czerwcowe powietrze leniwie unosiło się nad wysmarowanymi pachnącymi olejkami plażowiczami, zapraszając do poobiedniej drzemki.

Na wąskim pasie brunatnego piaseczku ciasno porozstawiane były w kierunku morza leżaki ze słomkowymi parasolami, w których słabym cieniu schronienia szukali turyści od Irlandii - przez Belgię i Holandię - po Niemcy, Polskę i Rosję. Za plecami wznosiły się za to hotele - molochy o bogatych programach animacyjnych i turkusowych basenach, które razem wzięte są w stanie ugościć nawet całą ludność Chełmna (ok.20.000).

Witajcie w Torremolinos - największym kurorcie Costa del Sol, gdzie szykując się do dżemki na plaży nie liczy się wyimaginowanych owieczek, tylko przelatujące nad głowami samoloty.

Miasteczko położone jest zaledwie kilka kilometrów od niezwykle ruchliwego lotniska w Maladze i wypchane po brzegi czartery nieustannie krążą nad relaksującymi się przy basenach i plażach turystami.

źródło (cc)

Jeszcze sześćdziesiąt lat temu Torremolinos było spokojną rybacką wioską zamieszkiwaną przez zaledwie kilka tysięcy osób.

Obecnie, to jedno z najbardziej rozbawionych i międzynarodowych miejscowości Andaluzji. Jedna czwarta z ponad. 60 tys mieszkańców, to obcokrajowcy pochodzący ze 130 krajów świata.

Dla wielu osób Torremolinos to tłok, komercja i Hiszpania bez klimatu. Z drugiej jednak strony, obok przeinwestowanych hotelami terenów nadal można odnaleźć urokliwe miejsca, jak chociażby skąpany przez 300 dni w roku słońcem nadmorski deptak, Paseo Maritimo.

Wzdłuż deptaka - ulubionego przez Hiszpanów miejsca do nocnej jazdy na rolkach- znajdują się nadmorskie kluby, w których od wczesnego przedpołudnia do białego rana pulsują latynoskie rytmy.

Ale dla mnie nadbrzeże Torremolinos przede wszystkim...pachnie. Czym? Grillowanymi sardynkami smakowicie posypanymi grubymi kryształkami soli.

Kiedy zbliża się pora jedzenia - zapach morza i kokosowych olejków do opalania przyćmiewa otumaniający kubki smakowe aromat grillowanych na węglu drzewnym ryb. Sardynka - niby zwykła, popularna także w Polsce ryba - ale tam, na Wybrzeżu Słońca, smakuje jakoś inaczej. Dla mnie to smak wakacji.

Pozostając przy wakacyjnych smakach, powróćmy do baru z plażowymi kanapo - łóżkami. Pora na orzeźwiające mojito.

Kto ma ochotę?

Korzystając z okazji, chciałabym życzyć wszystkim Czytelniczkom i Czytelnikom bloga wspaniałych wakacji, niezapomnianych wrażeń i...do przeczytania! Kolejny wpis już za kilka dni.

W STRONĘ SŁOŃCA

2011-06-14T09:08:00.001+02:00

Weszłam na stadion i usłyszałam chrzęst.

Trybuny wypełnione były dopiero w połowie, gdzieniegdzie powiewały już rozwieszone klubowe flagi.

Do meczu pozostała godzina, w powietrzu czuć było mieszankę podniecenia i weekendowego luzu.

Miarowy odgłos chrupania wciąż wypełniał stadionową przestrzeń. Nie ma w Sewilli futbolu bez paczki nieobranych słoneczników. Nie ma więc też meczu bez chrzęstów, chrupania i szelestu plastikowych torebek wypełnionych ziarnami słonecznika. One są jak brakujący kawałek andaluzyjskich puzzli do spółki z flamenco, korridą, słońcem i plażą.

Słoneczniki towarzyszą jednak Andaluzyjczykom dużo częściej niż tylko w trakcie meczów piłkarskich.

Statystyki to jedno - bo według nich Hiszpanie są drugim po Stanach Zjednoczonych konsumentem nasion słonecznika - a rzeczywistość to drugie. Zawsze, gdy w Sewilli ma miejsce jakieś ważne wydarzenie - Wielki Tydzień, jakiś festyn, protest- chodniki pełne są łupinek po słonecznikach.

źródło (cc)

I koniecznie muszą to być słoneczniki ze skorupkami. - Jak to możliwe, że w Polsce sprzedaje się już obrane słoneczniki? - z niedowierzaniem pukali się w czoło moi hiszpańscy znajomi. - Przecież w jedzeniu słonecznika najfajniejsze jest samo obieranie i smak soli pokrywający łupinkę! - mówili.

Zostawmy jednak piłkę nożną, łupinki na chodniku i statystyki. Kiedy jechałam tydzień temu z Malagi do Sewilli, z zachwytu aż przyssałam się do autobusowej szyby, gdy zobaczyłam, że na polach pojawiły się już kwiaty słonecznika. Ponieważ nie było warunków, by porobić zdjęcia, kilka dni później wsiadłam w samochód i pojechałam za miasto...

Kilka kilometrów za miastem, gdy znikają ostatnie fabryki i magazyny, pojawia się "morze" kwiatów słonecznika

Po hiszpańsku na słonecznika mówi się "girasol", czyli dosłownie "skręcasłońce", ponieważ -aby rosnąć- kwiaty nastawiają się w kierunku słońca.

Ja robiłam zdjęcia pod wieczór i pewnie dlatego moje słoneczniki już nie reagowaly na słabiutkie promienie zachodzącego powoli słońca....

"Skrętsłońce" to także popularne określenie na...turystów przybywających do Hiszpanii, którzy z lubością przebywają na słońcu podczas gdy Hiszpanie chowają się przed upałem i promieniami w cieniu

A teraz, na zakończenie ciekawostka.

Przygotowując się do napisania tego tekstu, znalazłam informację, że parę lat temu w Hiszpanii do sprzedaży, w wersji limitowanej weszły słoneczniku o smaku Coca Coli. Oczywiście chodzi o łupinki nasączone tym smakiem, zamiast tradycyjnego przyprószenia solą. Hmm....

ULICZKI TOLEDO

2011-06-10T11:22:00.002+02:00

Od dwudziestu minut krążyłam po Toledo szukając parkingu.

Gąszcz wąskich i stromych uliczek zastawiony był co do centymetra. Im wyżej - i bliżej starówki - tym było gorzej.

Po raz kolejny minęłam niepozorny Callejón del Capricho - Zaułek Kaprysu.

- Czy miejsce parkingowe w Toledo, to kaprys? - pomyślałam, bezwiednie wciskając hamulec, omal nie prowokując stłuczki z jadącym z tyłu czerwonym Oplem. W słoneczne niedzielne przedpołudnie zapewne tak...

Ostatecznie zaparkować się udało, ale nazwa "Zaułek Kaprysu" nie dawała mi spokoju. - Co jeszcze znajdę wśród plątaniny wąziutkich uliczek z których słynie Toledo? Sami zobaczcie - zapraszam na spacer po dawnej stolicy Hiszpanii.

Zwiedzanie Toledo zaczęłam od...oglądania torebek. Zerknijcie na poniższe dwa zdjęcia i będziecie wiedzieli dlaczego.

Torebka - korona i torebka -dom

A tu już projektanci przeszli samych siebie: torebka - pomidor, torebka -sowa i torebka -ślimak...

Toledo położone jest na wzgórzu. Wspięcie się na samą górę, gdzie położone są największe zabytki, to nie lada wyczyn, gdy z nieba leje się żar. Na szczęście na samej górze czeka nagroda - kamienne uliczki w większości są przyjemnie zacienione.

Uff, jest trochę cienia!

Klucząc po mieście dotarłam do miejsca, którego nazwa może przyprawić o lekki dreszczyk:

Gdzieś, tam - na Starym Mieście Toledo - znajduje się Piekielny Zaułek...

A w pobliżu Piekielnego Zaułka znajduje się Zaułek Diabła...

Idziemy jednak dalej...

W pobliżu górującego nad miastem Alcazaru znajduje się - równie często fotografowany - Don Kichot. Jesteśmy w końcu w stolicy regionu Kastylia La Mancha, więc nie mogło go tutaj zabraknąć.

Wracamy jednak do labiryntu uliczek...

Przed przyjazdem słyszałam, że Toledo "zalane" jest turystami ze wszystkich zakątków Europy. O ile okolice katedry i Alkazaru faktycznie pełne były zwiedzających, o tyle pozostała część miasta była pusta i cicha...

Zgadzam się jednak z tymi, którzy twierdzą, że jedną z największych przyjemności, jaką oferuje Toledo to...możliwość zgubienia się w gąszczu uliczek...

Spacerujemy dalej! Po pewnym czasie trafiam na...Plac "Gry w Piłkę"...

A to już moje ulubione "ulicowe" znalezisko...Ulica "Piekarnika Herbatników"...

I tym smakowitym akcentem kończy się spacer uliczkami Toledo...

BULWAR ZACHODZĄCEGO SŁOŃCA - IBIZA

2011-06-05T01:01:00.004+02:00

Siedziałam już dziesiątą godzinę nad laptopem, bezskutecznie próbując dokończyć pilne zadanie.

Beznadziejne sytuacje czasem jednak kończą się dobrze.

Mnie frustrujący brak weny doprowadził na...Ibizę.

Gdy kolejne filiżanki kawy i herbaty z cytryną nie przynosiły skutku, postanowiłam poszukać inspiracji w muzyce. Tak natrafiłam na relaksujący kawałek pt. "Inner Journey". Przeniósł mnie on myślami na Ibizę, do knajpki "Café del Mar - Bar nad Morzem", która słynie ze spektakularnych zachodów słońca i towarzyszącym im, granym na żywo, chilloutowym rytmom, zupełnie takim jak "Inner Journey".

Zachód słońca nad Ibizą

- Taaak, fajnie by było zobaczyć zachód słońca nad Ibizą - pomyślałam spoglądając na setki papierów piętrzących się na moim biurku. Z ciekawości weszłam na stronę linii Ryanair i...oczom nie mogłam uwierzyć. Lot na Ibizę kosztował dwadzieścia złotych. Za taką cenę nie dojechałabym nawet pociągiem z Bydgoszczy do Włocławka...

Ibiza o poranku. Niestety deszczowym.

Nie zastanawiałam się prawie w ogóle. Zarezerwowałam bilety, zakładając, że jeśli nie znajdę taniego noclegu - na jednej z plaż Ibizy obejrzę zachód i...wschód słońca (w końcu od czego są śpiwory, prawda?) Nawet planowałam, że dzisiejszy wpis będzie nosił tytuł "Bezsenność na Ibizie".

Na szczęście - bo w nocy spadł ulewny deszcz- hostele na wyspie są tylko nieco droższe niż ceny biletów lotniczych.

Kolacja z widokiem na północną zatokę wyspy

No więc poleciałam na Ibizę zobaczyć zachód słońca i posłuchać muzyki.

Wyspa, która do tej pory kojarzyła mi się tylko z szalonymi imprezami, gigantycznymi klubamy z muzyką house oraz "balkoningiem" (popularna wśród młodzieży niebezpieczna "zabawa" polegająca na skakaniu z balkonu do hotelowego basenu) miała dostarczyć mi niezapomnianych wrażeń w kolorze pomarańczy zmieszanej z krwistą czerwienią.

Ostatecznie pogoda nie dopisała i krwiście czerwonego zachodu słońca nie było...ale i tak warto było to przeżyć...

Na plaży i na tarasie baru Café del Mar ludzie zaczynają się gromadzić nawet kilka godzin przed planowanym "spektaklem". W powietrzu czuć coś wyjątkowego - zupełnie jakby zamiast zwykłego zakończenia dnia - zaraz miała pojawić się jakaś wielka osobistość lub gwiazda filmowa.

Przy Café del Mar zbierają się tłumy. Są jednak miejsca, gdzie niemal w samotności można obejrzeć zachodzące słońce.

Jedni zamawiają drinki, inni po prostu przychodzą na plażę z własnymi kanapkami. Każdy jednak chce zająć najlepsze miejsce - zupełnie jakby przyszli oglądać pasjonujący film do kina, którego gigantycznym ekranem jest niebo rozpostarte nad Morzem Śródziemnym. Zamiast typowego dla kina zapachu popcornu, pachniało morzem i delikatnymi śródziemnomorskimi roślinami. Rozmowy i śmiechy przeplatały się z graną na żywo muzyką chill-out.

Na dwie godziny przed zachodem słońca były już tutaj tłumy oczekujące na słoneczny spektakl

Café del Mar krótko po wschodzie słońca...teraz jest tu całkiem pusto

Sama ostatecznie zdecydowałam się spędzić wieczór w innym barze - w nieco bardziej kameralnej atmosferze. Tutaj również były na tarasie wygodne kanapy i poduchy, smaczne jedzenie i nastrojowa muzyka. Gdy zrobiło się chłodno - dostaliśmy puchate koce, dzięki którym można by nawet dotrwać do wschodu słońca.

"Moja" knajpka jeszcze za dnia

Tak na prawdę na Ibizie znajduje się mnóstwo barów "zachodzącego słońca" przypominających legendarne Café del Mar. Wzdłuż wybrzeża niemal każda knajpka ogłaszała wielkimi napisami, że z jej tarasów "zachody słońca są najpiękniejsze i na żywo grane są chilloutowe klimaty".

Widok z "mojej" knajpki podczas zachodu słońca

Gdy kula słońca zatapia się w końcu w morskim bezkresie, niemal zewsząd dobiegają oklaski. Spektakl dobiegł końca. Następny - już jutro...

A teraz pora na filmik z zachodu słońca przy Café del Mar. Ujęcia i piosenka Morcheeby doskonale oddają klimat tych chwil i tego miejsca.

Ibiza Sunset Compilation 2004-2011 from Ibiza Film Crew on Vimeo.

KORDOBA W KWIATACH

2011-05-30T17:39:00.002+02:00

Spacerując plątaniną wąskich, brukowanych uliczek Kordoby, trudno oprzeć się pokusie zaglądanięcia w głąb uwkieconych wewnętrznych dziedzińców.

Niepozorne niekiedy domy, kryją w sobie zacienione patia pełne kolorowej ceramiki i bujnej roślinności, wśród której dominują pelargonie, róże, goździki i oleandry.

Tradycja projektowania patio nawiązuje do arabskiej przeszłości południowej Hiszpanii. Od wieków, to tu można było się schronić przed prażącym słońcem, uciec od problemów i przy akompaniamencie cykad zrelaksować się w ciepłą, letnią noc. Dzisiejszy wpis poświęcony jest Festiwalowi Patiów w Kordobie organizowany co roku w maju. Jedynie przez te kilka tygodni Festiwalu jest nam dane zatopić się w zapachy i kolory tych małych kordobskich oaz.

1. Charakterystycznym elementem patiów są ospale tryskające fontanienki lub centralnie położone studnie.

2. Podcienie, to kolejny charakterystyczny element kordobskich dziedzińców. Nawet w największy upał jest gdzie wystawić fotel i uciec od prażącego słońca.

3. Jak widać, różowe płatki bugenwilli lądują czasem w fontannach, tworząc nastrojową kompozycję.

4. Na niektórych dziedzińcach odnaleźć można także dekoracje związane z lokalnym folklorem. Jest gitara, wachlarz, tradycyjna chusta...Po prostu Andaluzja.

5. Jeśli się nie ma patia, zawsze można posadzić kwiaty na balkonie. Zatrzęsienie kwiatowe jest widoczne, ale...jak tam musi pachnieć w nocy - tyle roślin na tak małej przestrzeni??

6. To chyba najbardziej klimatyczna knajpka flamenco, jaką widziałam. To również wewnętrzny dziedziniec, którego bielone ściany pokryte są doniczkami z kwiatami.

7.Festiwal to nie tylko zwiedzanie dziedzińców. Jak zawsze w Andaluzji - musi pojawić się taniec, śpiew i dobre tapas. I jak zwykle - wiek nie gra roli.

8. Patia biorą udział w konkursie na najprzyjemniejsze dla oka i nosa kompozycje roślinno - ceramiczne. Osobną kategorią są najpiękniejsze balkony i okna. Czy z takich okien coś widać? Nie, ale przynajmniej nie trzeba zasuwać rolet gdy w południe pojawi się ostre słońce.

9. Kolorowe, kwiatowe zatrzęsienie - tylko taki opis przychodzi mi do głowy :)

A PRZY DRODZE...

2011-05-26T01:22:00.001+02:00

Kastylia La-Mancha: miało być nudno.

Płasko, jednostajnie, sucho.

Miały być spalone od słońca ziemie, gaje oliwne i winorośla.

I faktycznie - czerwone ziemie piętrzą się po obu stronach drogi. Podobnie jak drzewka pełne oliwek - oczywiście tych malusieńkich, bo dojrzeją dopiero na jesień.

Wszystko się zgadza poza tym, że...wcale nie jest nudno. Soczysta zieleń traw kontrastuje ze rdzawym odcieniem popękanych ziem, które znów kontrastują z mocno niebieskim niebem. Do tego dochodzi czerwień maków. Między Cuenką, a Albacete widziałam najwięcej maków w moim życiu. Są jeszcze winogrona. Niby też zielone, a jednak o zupełnie innym odcieniu niż pozostała roślinność.

Jak się już pewnie domyślacie, dziś będzie o tym, co można zobaczyć z okna samochodu w tej części Hiszpanii. I o tym, co można usłyszeć i dotknąć zatrzymując się tutaj chociaż na krótką chwilkę.

1. Z oddali maki wyglądają, jak czerwony dywan. Zupełnie, jakby ktoś go rozłożył w oczekiwaniu na jakiegoś zacnego gościa.

2. Makowy dywan z bliska

3. Samochód zaparkowałam nieopodal drzewek z winogronami. W tej części regionu jest ich prawdziwe zatrzęsienie.

4. Winogrona, a właściwie winogronka z bliska. Jeszcze nie nadeszła ich pora. Przez kolejne kilka miesięcy będą smagane ostrymi promieniami słońca, by na jesień być w pełnej gotowości i dojrzałości. Do zbiorów oczywiście.

5. Oliwki, które tak często towarzyszą hiszpańskim posiłkom też są jeszcze maleńkie. Podobnie, jak winogrona, swój optymalny rozmiar osiagną na jesień.

6. A to już łąka, z której nakręciłam poniższy filmik. Po prostu: kastylijskie bezdroża. Aż nie chce się dalej jechać:)

W DRODZE DO KRAINY DON KICHOTA

2011-05-21T13:39:00.001+02:00

"Szczęście sprzyja nam bardziej, niż spodziewaliśmy się, bowiem spójrz, przyjacielu Sancho, oto tam ukazują się nam potworni olbrzymowie, z którymi natychmiast chcę stoczyć bitwę i wyciąć w pień" - powiedział Don Kichot do swojego giermka.

Oczywiście "potwornych olbrzymów" nie było.

Na rozpalonej od słońca kastylijskiej ziemi, było za to wiele bielonych wiatraków, które błędnemu rycerzowi wydały się groźnymi przeciwnikami. Po nieco dłuższej przerwie, już dziś ruszam w podróż do położonego w sercu Hiszpanii regionu Kastylia La Mancha, by sama się z tymi wiatrakami zmierzyć. Fotograficznie, oczywiście.

To właśnie w tym regionie - pośród wiatraków, winnic, gajów oliwnych i suchych czerwonych ziem - miały miejsce przygody najsławniejszej postaci stworzonej przez Miguela Cervantesa.

Zgodnie z tradycją, dziś skrót tego, co chciałabym po drodze zobaczyć. Jeśli znacie jakieś ciekawe miejsce, jestem otwarta na Wasze sugestie!

1. Śladem Don Kichota

źródło (cc)

Szlak Don Kichota wynosi jakieś 2500 km. Mi najbardziej zależy na odwiedzeniu miejscowości Consuegra i Campo de Criptana, gdzie znajdują się najlepiej zachowane wiatraki, z którymi rycerz próbował walczyć. Koniecznie chcę tam być o zachodzie słońca. Chcę też dotrzeć do El Toboso, małej miejscowości żyjącej z legendy o błędnym rycerzu. A właściwie jego ukochanej Dulcynei. Tutaj znajduje się jej "dom rodzinny".

2. Toledo

źródło (cc)

Położone ok. 70 km od Madrytu uważane jest za jedno z najładniejszych miast Hiszpanii. Mieszkał i tworzył tutaj El Greco. Choć nie brak zabytków chrześcijańskich, żydowskich i muzułmańskich, najbardziej cieszę się na spontaniczny spacer plątaniną uliczek starego miasta.

3. Wiszące domy w Cuence

źródło (cc)

Nie mam lęku wysokości, ale w takich domach chyba nie odważyłabym się mieszkać. Nie pominę jednak okazji żeby je zobaczyć i sfotografować. Cuenca wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, to miejsce na które chyba najbardziej czekam z całej podróży.

4. Zobaczyć uprawę szafranu

źródło (cc)

Dopiero szykując się do tej podróży, dowiedziałam się, że Hiszpania (Kastylia La Mancha) jest wiodącym producentem tej jednej z najdroższych przypraw świata. Co się jednak dziwić, żeby otrzymać 1kg szafranu potrzeba około 150.000 kwiatów. Wyglądają trochę jak krokusy, prawda? Szkoda, że nie trafię na sezon kiedy będą gotowe do zbiorów...

5. Jechać sobie bez celu...

źródło (cc)

Kastylia La Mancha jest płaska. Drogi wzdłuż winnic, gajów oliwnych i brunatno - czerwonych pól ciągną się setkami kilometrów. Nie mam nic przeciwko poświęcenia sporej części podróży na jazdę wśród takich widoków. Bo czasem ważniejsza jest droga (i postoje na kawę) niż sam cel.

6. Anyżówka na śniadanie

źródło (cc)

W planie mam wizytę w miejscowości Chinchón, która słynie z anyżówki. Tamtejszym zwyczajem mam zamiar zamówić ją sobie do śniadania. Oby tylko potem nie odechciało mi się zwiedzać.

7. Zobaczyć Zaczarowane Miasto

źródło (cc)

W pobliżu Cuenki znajduje się miejsce zwane Ciudad Encantada - Zaczarowane Miasto. Niestety nie dzieje się tam nic nadzwyczajnego, ale nadzwyczajne są tam formacje skalne. Trzeba będzie zobaczyć, czy ładniejsze od naszych Gór Stołowych.

8. Serowe marzenie

źródło (cc)

Skoro jadę do La Manchy, to muszę zjeść kultowy ser - queso manchego. To twardy, dojrzewający ser z owczego mleka. Jeden z najsmaczniejszych, jakie świat widział (smakował). W Polsce też go można kupić. Zachęcam.

9. Zajrzeć diabłu do okna

źródło (cc)

A właściwie spojrzeć od wewnątrz przez Okno Diabła (Ventana del Diablo). Ta dziwna formacja skalna znajduje się w pobliżu Cuenki. Podobno wygląda jak prawdziwe okno, skąd rozpościera się widok na przepaść i rzekę w kolorze turkusu.

Ktoś chętny, żeby dołączyć do podróży?

źrodło fot.1 (cc)

SEWILLA - TYDZIEŃ PIĘCIU ZMYSŁÓW

2011-05-19T10:06:00.002+02:00

Kadzidłem pachniało już na parterze. Mistyczny zapach wonnych ziół otulił niemistyczne przestrzenie mojego ośmiopiętrowego bloku.

Gdy w końcu doczłapałam się do drzwi mojego mieszkania - zobaczyłam że spod drzwi sąsiada wylatuje lekki biały dymek.

- O, zaczyna się - powiedziałam do siebie. Bo sąsiad robi tak co roku.

Gdy zbliża się Wielkanoc, odpala w swoim przedpokoju wielkotygodniowe kadzidło, wprowadzając się w ten sposób w klimat najważniejszego tygodnia w mieście.

Nie zdążyłam powkładać jeszcze wszystkich zakupów do lodówki, gdy przez otwarte okno doleciały mnie smętne dźwięki werbli i trąbek.

Żałobne dźwięki nie trwały jednak dłużej niż kilka sekund. Tyle czasu zajęło kierowcy przejechanie samochodem pod moim blokiem. To już kolejny znak, że zbliża się Semana Santa. Melodie, które towarzyszom smutnym wielkotygodniowym procesjom rozbrzmiewają już na miesiąc wcześniej - w telefonach komórkowych i w samochodach - zastępując na jakiś czas rap i disco.

Melodie, o których pisze, możesz posłuchać klikając na biały trójkącik

Z małym opóźnieniem (ale lepiej późno, niż wcale, prawda?) zapraszam dziś Was na fotorelację z sewilijskiego Semana Santa. Na szczęście udało się zebrać troszkę materiału. Praktycznie przez cały tydzień padało i większość procesji zostało odwołanych...

Wpis podzieliłam na pięć kategorii: zapach, smak, kolor, dźwięk i dotyk/emocje. Bo nie ma drugiego takiego święta, które tak mocno oddziaływałoby na wszystkie zmysły.

2. Wstęp - na czym polegają obchody Wielkiego Tygodnia w Sewilli?

Semana Santa to procesje: długie, nawet kilkunastogodzinne. Odbywają się w mieście od Niedzieli Palmowej do Niedzieli Rezurekcyjnej. W czasie procesji, w rytmie towarzyszącej orkiestry, prezentowane są gigantyczne platformy z naturalnej wielkosci figuarmi Chrystusa i Matki Boskiej, które ważą od 200 do 2000 kilogramów.

3. Zapach - kwiaty pomarańczy

Gdy zaczynają kwitnąć - piszą o tym nawet lokalne media. Ponad 20 tys drzewek pokrywa się białym kwieciem i w mieście pachnie wtedy, jak w najlepszej perfumerii. To znak, że wielkimi krokami zbliża się Semana Santa. W tym roku Wielkanoc wypadła nieco później niż zwykle, więc wyjątkowo pachniało nam tutaj nieco wcześniej.

4. Zapach - kadzidła (źródło cc)

Ten nieco duszący zapach towarzyszy każdej z kilkudziesięciu procesji. W trakcie Semana Santa nad sewilijską starówką unosi się biała zapachowa kurtyna. To mieszanka palonej mirry, drzewa sandałowca, żywicy, pomarańczy, lawendy... Aż nie wiadomo, czy koncentrować się na pachnących pomarańczach, czy na kadzidłach. Dodatkowo, kadzidłami pachnie w sklepach, domach, bankach.

5. Smak - torrijas

Wygląda nieźle? A to po prostu chleb. I mleko. I oliwa. I miód. Klasyk, wśród wielkopostynych / wielkotygodniowych dań. Niestety niedostępny w barach przez resztę roku. Torriję ze zdjęcia zjadłam w Maladze. Najlepsza, jaką kiedykolwiek sprobowałam. A propos Malagi, w procesjach, każdego roku, uczestniczy Antonio Banderas. Niestety - mimo szczerych chęci - nigdzie go nie znalazłam.

5. Kolory - pokutnicy (1)

Tuż za platformami wędrują zakapturzeni pokutnicy. Ich długie tuniki powiewają na wietrze, odsłaniając bardzo często bose stopy. Spiczaste czapy i tuniki mogą być białe, purpurowe, czerwone, zielone. I czarne. Te robią największe wrażenie, zwłaszacza w nocy. Na kilka tygodni przed Wielkim Tygodniem, do najbardziej obleganych sklepów w mieście należą te, wyrabiające tekturowe/ metalowe konstrukcje sprawiające, że kaptur nie opada.

6. Kolory - pokutnicy (2)

7. Kolory - pokutnicy (3)

6. Kolory - żałobnicy

Od Wielkiego Czwartku dominuje czerń. Szczególnie wśród kobiet, które zakładają na siebie czarne sukienki i mantyle. Zdjęcie pochodzi niestety z zeszłego roku. W tym roku, w Wielki Czwartek padało...padało...padało...Odwołano wszystkie procesje.

7. Dźwięk - saeta, żałobne flamenco (źródło cc)

Wśród oparów kadzidła, aromatu kwitnących pomarańczy, dźwięku werbli i trąbek, raz po raz usłyszeć można flamenco. Ale nie ma przytupywania, klaskania. Nie ma kastanietów. To saeta, żałobna pieśń, którą wykonują zazwyczaj lokalni artyści ze swoich udekorowanych balkonów. Śpiewają też zwykli ludzie, którzy spontanicznie postanowią wyrazić śpiewem swoje religijne emocje. Kilkanaście tysięcy osób zazwyczaj wówczas milknie, a procesja przystaje. Genialną saetę, która pozwoli poczuć klimat panujący podczas procesji posłuchacie TUTAJ.

8. Dotyk - "bractwowe kulki"

Nie wiem, czy pasują do kategorii pięciu zmysłów, ale są na tyle interesujace, że muszę o nich napisać. Zaczyna się od malutkiej kulki z papieru aluminiowego. Potem robią się z nich wielkie, kolorowe i chropowate kule. To one - obtoczone woskiem ze świec pokutników są najcenniejszą zdobyczą dzieci, które uczestniczą w procesjach. Biegają tak między rzędami zakapturzonych pokutników i błagają o kilka kropel wosku.

8. Emocje - odwołane procesje

W tym roku, ze względu na pogodę, odwołano większość procesji. Aż żal było patrzeć na tysiące ludzi stojących w deszczu i zanoszących się od płaczu, że w tym roku procesji nie będzie. Starzy, młodzi, wierzący i niewierzący - to nie miało znaczenia. Praktycznie cała Andaluzja tonęła we łzach. Pozostało tylko zapalić kadzidło w domu i usmażyć na głębokim oleju słodką torriję.

Listę możnaby ciągnąć prawie w nieskończoność. Ale zostawmy coś na przyszłoroczną relację. Jestem ciekawa, co na Was najbardziej działa, gdy zwiedzacie jakieś nowe miejsce: zapach? odgłosy? smaki?

SEWILLA - NIECZYNNE Z POWODU FIESTY

2011-05-11T21:03:00.000+02:00

"Nieczynne - jestem na imprezie". Widzieliście kiedyś taki napis na drzwiach sklepu?

Ja widziałam - w Sewilli. Pan z warzywniaka nie ściągnął go przez cały tydzień, oddając się bite siedem dni tańcom i hulankom Ferii de Abril - największej fieście południowej Hiszpanii.

Na wiosnę, życie w Sewilli wywraca się do góry nogami aż dwa razy. W sumie na pół miesiąca. Miasto wielkości Łodzi po prostu przechodzi w inny wymiar, w którym obowiązki służbowe i codzienne zmartwienia spadają na dość odległy plan.

Najpierw są wieloktygodniowe procesje spowite ulotnym aromatem kwitnących pomarańczy i kadzideł. Dwa tygodnie później - kilkaset tysięcy ludzi przenosi się na tydzień na ogromny plac zwany Real Feria, gdzie w specjalnie ustawionych namiotach (caetas) tańczy się sevillanas - ludową odmianę flamenco.

Zostawiam Was już sam na sam z migawkami z Feria de Abril 2011. Tych, którzy chcieliby jeszcze bardziej poczuć klimat tej fiesty, zapraszam do włączenia muzycznego podkładu. Oczywiście są to sevillanas.

1. A oto i tradycyjne kobiece stroje podczas Ferii de Abril. Zakładają je dziewczynki i kobiety niezależnie od wieku. Najmłodsza jaką widziałam w traje de flamenca, miała około miesiąca. Najstarsza była grubo po osiemdziesiątce.

2. Podczas Ferii de Abril nawet końskie ogony muszą być eleganckie...

2. Takie sukienki kosztują od 500 PLN do nawet 20.000 PLN...

3. Impreza zaczyna się podświetleniem gigantycznej bramy. Buduje się ją z okazji Ferii i demontuje zaraz po jej zakończeniu.

4. Plac, na którym odbywa się Feria jest tak olbrzymi, że dzieli się go na ulice. Na planie miasta ich nie znajdziecie, te ulice istnieją tylko przez siedem dni w roku! Nazwy ulic nawiązują do słynnych toreadorów.

5. Ten, kto pojawi się na Ferii w dżinsach i T-shircie, może poczuć się trochę nieswojo. Większość osób przychodzi ubrana w tradycyjne, andaluzyjskie stroje.

6. Między 12:00, a 20:00 na Ferii odbywają się parady powozów konnych. Świetny sposób na pochwalenie się najnowszą kreacją.

7. Inny sposób poruszania się po Ferii (i chwalenia się sukienką/ narzeczonym).

8. Plotki w wersji "na wierzchowcu". Niektórzy tak siedzą, rozmawiają i jedzą przez bardzo długie chwile.

9. Kobiety we włosach muszą mieć kwiaty i nieważne, czy za uchem, czy na czubku głowy. Może być prawdziwy goździk lub materiałowa różyczka.

10. Nad głowami wiszą kolorowe lampiony. Szkoda tylko, że zazwyczaj krótko przed Ferią pada deszcz i ostatecznie zostają same żarówki.

11. Zdjęcie z dedykacją dla wszystkich Czytelniczek. Pozostawiam bez komentarza :)

12. A tak już wygląda typowa impreza w jednym z "namiotów". Jedni siedzą, drudzy jedzą, trzeci tańczą...

Nauka hiszpańskiego. Podcast nº 17 - La feria de Abril

2011-05-08T12:32:00.009+02:00

¡Zapraszamy do kolejnego hiszpańskiego podcastu!

O nauce poprzez podcasty możesz dowiedzieć się TUTAJ. O tym, jak ja nauczyłam się hiszpańskiego, przeczytasz TUTAJ.

Podcast nº 17 - La feria de Abril

Jak najlepiej się uczyć?

ściągnij plik z transkrypcją tekstu po hiszpańsku i przetłumacz nieznane Ci słowa i wyrażenia. Plik możesz pobrać TUTAJ
posłuchaj podcast (nawet kilka razy!): najpierw tekst do którego masz transkrypcję oraz objaśnienie nowych zwrotów i słówek w języku hiszpańskim. Plik AUDIO możesz ściągnąć TUTAJ.

zrób proponowane ćwiczenia, praktykuj pisanie po hiszpańsku: napisz odpowiedzi na zadane pytania w miejscu na komentarze (poniżej)
jeśli masz wątpliwości, pytania, uwagi odnośnie dzisiejszego podcastu, możesz zostawić komentarz lub napisać emaila.

Powodzenia!

HISZPAŃSKIE KLIMATY

2011-05-07T12:18:00.003+02:00

- Czy po kilku latach na emigracji, Hiszpania może jeszcze czymś zaskoczyć?

Jasne, że tak!

Kiedy najmniej się tego spodziewam, pojawia się...dzbanek z wodą. I mimo pragnienia - nie wiem co z nim zrobić.

To było w zeszłym roku, gdzieś w maleńkiej wiosce pod Sewillą. Na zegarku 16:50 - pora sjesty. Nie miałam pewności, czy jakikolwiek bar będzie w ogóle otwarty. Z nieba lał się żar, a ja chciałam tylko przycupnąć pod jakimś leniwie kręcącym się wiatrakiem z butelką zimnej wody. - O! jest knajpka - odetchnęłam z ulgą - zanurzając się w oparach gryzącego dymu papierosowego i zapachu anyżówki.

- Agua, por favor - grzecznie poprosiłam o wodę spalonego od słońca, leciwego kelnera. - Botijo - odpowiedział lakonicznie i wrócił do zmywania naczyń.

Gliniany dzbanek czyli "botijo", źródło fot. (cc)

Gdyby to wszystko działo się w kreskówce Disneya, nad moją głową pojawiłaby się chmurka z wielkim znakiem zapytania. Tymczasem czułam, że na twarzy musiała pojawić się u mnie mieszanka między zakłopotaniem i zaskoczeniem.

- Botijo, botijo - oto przybył mój - tak na oko osiemdziesięcioletni - wybawca, trzymając w dłoni gliniany dzbanek, który stał wcześniej z pół metra ode mnie, na barowej ladzie. - Tu, beber, agua, botijo - najwyraźniej pan zwietrzył, że ja nie tutejsza i postanowił do mnie mówić bezokolicznikami. - No, ok, tylko jak się z tego pije?! - pomyślałam lekko spanikowana.

Jak pić z botijo - ano tak! źródło fot. (cc)

Chwytając gliniany dzbanek, zauważyłam wlepionych we mnie kilkanaście par oczu. - Po prostu super, coś w sam raz na popołudniową nudę, obejrzeć obcokrajowca nieradzącego sobie z glinianym dzbankiem - pomyślałam coraz bardziej rozbawiona sytuacją.

Skoro z dzbanka pić może każdy klient baru, trzeba uważać, żeby nie dotknąć dziubka. To po pierwsze. Po drugie - trzeba uważać, żeby się nie oblać. Po trzecie - ale to już dla zaawansowanych - najfajniej, jak do gardła wlewamy płyn z dużej wysokości. Jak się domyślacie, punktu trzeciego nie spełniłam, z pierwszymi dwoma jakoś sobie w końcu poradziłam.

Z ideą "po co brudzić piętnaście szklanek, jak można napić się z jednego dzbanka", ponownie spotkałam się kilka tygodni temu, w spalonej od słońca wiosce niedaleko Walencji.

Tym razem było to szklane naczynie o długim dziubku wypełnione winem. Poznajcie drugiego bohatera dzisiejszego wpisu: el porrón.

El porrón, źródło fot. (cc)

Znajomy zaprosił mnie na rodzinny, niedzielny obiad do posiadłości rodzicow znajdującej się wśród gajów morelowych. Jak przystało na takie okazje - szczególnie w okolicach Walencji - pan domu szykował ogromną paellę.

Paella na 15 osób, z karczochami, fasolką i miesęm z królika...

Gdy ryż miarowo bulgotał na małym ogniu, cała rodzina - na stojąco- zebrała się na tarasie, przy niewielkim drewnianym stole. A na stole...jeden dzbanek wina i talerzyki z solonymi migdałami. Czas na aperitif!

A tutaj...jak pić wino z el porrón, źródło fot. (cc)

Nim zdążyłam się zorientować, co mnie czeka, szklany dzbanek - niczym fajka pokoju - zaczął krążyć wśród domowników. Ku mojemu zdumieniu, niektórym udawało się wlać wino do gardła z prawie półmetrowej odległości między ustami, a dzbankiem. Prawdziwe mistrzostwo! Ja nadal należę do grona amatorów - debiutantów.

Przez jakąś godzinę, domownicy stali, żartowali, podwali sobie przechodni dzban. Aż w końcu nadeszła pora, by zanurzyć widelec w apetycznej paelli...

Jestem ciekawa, czy podoba Wam się ta hiszpańska idea dzielenia - picia i jedzenia (tapas!) z jednego naczynia?

źródło fot. 1.(cc)

KRAINA PAELLI

2011-05-03T20:24:00.002+02:00

Z paellą jest troszkę, jak z naszym bigosem.

Pomijając fakt, że my bazujemy się na kapuście, a Hiszpanie na ryżu- oba dania, to fantastyczne połączenie...resztek.

Ostateczny smak ogranicza tylko fantazja i możliwości kucharza.

Na rynku sprzedają świeże mięso z królika? - będzie paella z królika. Mąż przyniósł z połowów małże i krewetki?- będzie paella z owocami morza. Syn przyniósł z ogódka ślimaki? - będzie paella ze ślimakami.
I tak można by wymieniać i wymieniać...

Paella, źródło fot.(cc)

Tak, jak nie ma jednego przepisu na doskonały bigos - skłamałabym pisząc, że jest tylko jeden sprawdzony sposób na przygotowanie paelli. Co więcej, każda knajpka, a nawet rodzina, ma swój "ryżowy" sekret.

Przenieśmy się zatem do krainy paelli...

Tuż przed czternastą - z niebywałą wprost elegancją - na pas startowy lotniska w Walencji, wślizgnął się nasz wypchany do ostatniego miejsca samolot.

- Paella, paella...- co prawda lot z Sewilli zajął nam jedynie godzinę, ale świadomość, że oto jestem w krainie paelli spowodowała, że nie byłam w stanie odgonić od siebie uporczywej myśli, że nadeszła pora na obiad.

Paella, źródło fot.(cc)

Gdy na leniwie kręcącej się taśmie pojawiła się w końcu moja stara torba, mogłam ruszyć po odbiór samochodu i...wyjechać z Walencji.

Wbrew obiegowej opinii, paella wcale nie pochodzi z Walencji. Żeby jej spróbować "u źródeł", trzeba pojechać kilkanaście kilometrów za miasto, nad słodkowodną lagunę zwaną La Albufera.

źródło fot.(cc)

Ulubiony przez czaple zbiornik wodny oplatają - niczym gruby pierścień - rozległe pola ryżowe, skąd pochodzi główny składnik paelli.

Po wpisaniu do GPS "El Palmar", ruszyłam w drogę, zostawiając w tyle nowoczesne budynki Walencji. Przez dłużą część trasy, z obu stron otaczały mnie gaje pomarańczowe. Ciężar dojrzewających owoców sprawiał, że drzewa aż uginały się w stronę popękanej ziemi. - Nic, tylko się zatrzymać i zerwać świeżutką pomarańczę - romarzyłam się - albo mogliby sprzedawać owoce wprost z sadu...

W końcu dojechałam do sennego El Palmar. W powietrzu unosiła się wilgoć i zapach jeziora. A dookoła - system kanałów, skąd łódeczkami można wypłynąć na lagunę.

Wzdłuż głównej ulicy znajdowało się kilkanaście barów i restauracji. Dla kogoś, kto nie lubi ryżu, miejsce to musi być wyjątkowo frustrujące. Wszystkie lokale stawiają na paelle przygotowane na "tysiące sposobów". Mało który turysta zamawia tu coś innego. Chociaż...innym, lokalnym daniem jest all i pebre - węgorz w sosie pieprzowym. Rewelacja!

Kończąc na dziś wątek paelli - zagadka. Jak myślisz, ile ważyła największa paella na świecie? Jako podpowiedź, zobacz TO zdjęcie.

Rozwiązanie...

W 2001 r. w Madrycie, ugotowano paellę - giganta (rekord Guinessa!) z 6000 kilogramów ryżu, 12.000 kilogramów kurczaka i królika, 5000 kilogramów warzyw, 1000 litrów oliwy, 275 kilo soli, 26 kilogramów barwnika, 16 kilo pieprzu, 1 kilo szafranu i 13.000 litrów wody.

Ile to mogło mieć kalorii?!

Nauka hiszpańskiego. Podcast nº 16 - Viajes y vuelos

2011-04-30T14:51:00.002+02:00

¡Zapraszamy do kolejnego hiszpańskiego podcastu!

O nauce poprzez podcasty możesz dowiedzieć się TUTAJ. O tym, jak ja nauczyłam się hiszpańskiego, przeczytasz TUTAJ.

Podcast nº 16 - Viajes y vuelos

Jak najlepiej się uczyć?

ściągnij plik z transkrypcją tekstu po hiszpańsku i przetłumacz nieznane Ci słowa i wyrażenia. Plik możesz pobrać TUTAJ
posłuchaj podcast (nawet kilka razy!): najpierw tekst do którego masz transkrypcję oraz objaśnienie nowych zwrotów i słówek w języku hiszpańskim. Plik AUDIO możesz ściągnąć TUTAJ.

zrób proponowane ćwiczenia, praktykuj pisanie po hiszpańsku: napisz odpowiedzi na zadane pytania w miejscu na komentarze (poniżej)
jeśli masz wątpliwości, pytania, uwagi odnośnie dzisiejszego podcastu, możesz zostawić komentarz lub napisać emaila.

Powodzenia!